Waarom we ‘vermijding’ beter kunnen vermijden

Ik hoor het steeds vaker van klanten. Ze zijn ergens in therapie geweest en die therapie sloeg niet aan. De therapeut zegt dan iets als: ‘Volgens mij zit je in de vermijding’ en ‘Ik kan je niet verder helpen’. Dat laatste is waar, dat eerste is zeer discutabel. Want wat is dat, ‘in de vermijding zitten’? En wat is daar de oorzaak van?

Vermijding is gezond

Vermijding kan een afweermechanisme zijn dat heel goed werkt. Als je seksueel misbruik hebt meegemaakt, zijn er vaak bepaalde plekken, handelingen en personen die je liever vermijdt. Vermijding kan terecht, neutraal of onterecht zijn.

Terechte vermijding

Slachtoffers van seksueel misbruik zijn vaak hyperalert op manipulatie. Als zij in een situatie het gevoel krijgen dat ze een bepaalde richting uitgestuurd worden, gaan de hakken in het zand. Terechte vermijding, zeker als dat in therapie gebeurt. Want het doel van therapie is niet dat de cliënt naar een bepaalde uitkomst geloodst wordt, maar dat de cliënt zelf het roer weer in handen krijgt.

Neutrale vermijding

Neutrale vermijding zijn voorbeelden van vermijding die niet terecht zijn, maar ook niet storend. Een mooi voorbeeld vind ik, is als een cliënt bepaalde seksuele handelingen niet wil doen, omdat ze te veel lijken op wat de misbruiker met hen deed. Als die cliënt een seksueel repertoire heeft dat bevredigend is voor die persoon en eventuele partners, dan is er niets mis mee om die specifieke handelingen te vermijden.

Onterechte vermijding

Wanneer vermijding een probleem vormt voor de cliënt, wanneer het zijn of haar functioneren in de weg zit, kortom, wanneer de cliënt er last van heeft, dan is de vermijding storend en onterecht. Het is daarbij van belang dat de vermijding door de cliënt als storend wordt ervaren. Wat de therapeut ervan vindt doet er in feite niet toe en precies daar gaat het vaak mis.

‘Je zit in de vermijding’

Wanneer een cliënt de boodschap ‘Ik kan niets voor je betekenen, want je zit in de vermijding’ krijgt, dan is dat een subtiele vorm van victim blaming. Soms wordt het zelfs een stoornis genoemd, zoals in ‘U heeft een vermijdende persoonlijkheidsstoornis’. Maar klopt dat wel? Kun je spreken van vermijding als een cliënt zijn uiterste best doet? Elke sessie komt opdagen? Confronterende therapieën gewoon aangaat?

Trauma vraagt tijd

Slachtoffers van seksueel misbruik hebben vaak meer tijd nodig om dingen bespreekbaar te maken. Om te groeien in vertrouwen, in zichzelf en in de therapeut. Om de moed bij elkaar te rapen om naar hun diepste trauma te gaan. Hun diepste trauma linkt naar doodsangst.

‘Ga maar even naar je diepste angst’

Waar je, als therapeut, slachtoffers toe uitnodigt, is om naar hun pure, onversneden kind-emoties te gaan. Naar de doodsangst die ze als kind hebben ervaren, waar ze hun hele leven al voor op de vlucht zijn. Jij hebt als therapeut geen enkel zicht op de diepte van het trauma. De mate van vermijding is zelfs de enige maatstaf die je daarvoor hebt! Daarbij past alleen maar het tempo van de cliënt. Hoe frustrerend dat ook is voor jou als therapeut.

Stop met victim blaming

Slachtoffers van seksueel misbruik hebben vaak al een overactief schuldgevoel. Zij zijn meer dan gemiddeld gevoelig voor victim blaming. Zij ervaren en interpreteren gebeurtenissen vaak met een schuldige bril op. ‘Je zit in de vermijding’ betekent dan al snel dat zij het fout doen, dat zij niet goed zijn. Dat ze afgewezen worden, omdat ze niet snel genoeg van hun trauma afkomen. Alsof ze niet goed genoeg hun best doen.

De vermijdende persoonlijkheidsstoornis volgens de DSM

De vermijdende persoonlijkheidsstoornis, ook wel ontwijkende persoonlijkheidsstoornis genoemd, wordt als volgt omschreven: Een diepgaand patroon van geremdheid in gezelschap, gevoel van tekortschieten en overgevoeligheid voor een negatief oordeel, beginnend in de vroege volwassenheid en tot uiting komend in diverse situaties, zoals blijkt uit vier (of meer) van de volgende kenmerken:

  1. vermijdt activiteiten die belangrijke intermenselijke contacten met zich meebrengen vanwege de vrees voor kritiek, afkeuring of afwijzing
  2. wil niet bij mensen betrokken raken, tenzij ze er zeker van zijn dat men hen aardig vindt
  3. toont gereserveerdheid in intieme relaties uit angst vernederd of uitgelachen te worden
  4. is gepreoccupeerd met de gedachte in sociale situaties bekritiseerd te worden of afgewezen te worden
  5. is in intermenselijke situaties geremd, heeft het gevoel tekort te schieten
  6. ziet zichzelf als sociaal onbeholpen en onaantrekkelijk of minderwaardig
  7. is uitzonderlijk onwillig persoonlijke risico’s te nemen of betrokken te raken bij nieuwe activiteiten, omdat deze hem in verlegenheid zouden kunnen brengen

Vermijdende persoonlijkheidsstoornis? Ik zie het niet

Wat ik zie in de mensen die ik begeleid, is juist een enorme moed om het aan te gaan, om terug te gaan naar het trauma van seksueel misbruik, naar het gevoel van doodsangst dat daarmee samenhangt. Ik zie mensen die, ondanks dat hun vertrouwen in mensen ten diepste beschadigd is, de moed vinden om toch, schoorvoetend, weer iemand te vertrouwen. Om zich kwetsbaar op te stellen en om hulp te vragen.

Terug naar terecht vermijdend

Wanneer een therapeut zegt dat een cliënt een vermijdende persoonlijkheidsstoornis heeft, zonder gedegen diagnostisch onderzoek, dan zie ik een therapeut die zich voor zijn of haar eigen falende hulpverlening probeert in te dekken. Die zich verschuilt achter een (ongestaafde) diagnose: ‘Wat ik doe werkt niet maar dat ligt niet aan mij, de cliënt is vermijdend’. Daarmee legt de therapeut de schuld bij de cliënt. Dit soort therapeuten zou ik (terecht) vermijden.

Stapeltrauma

De impact van seksueel misbruik is enorm
en dat is nog maar het begin …

Seksueel misbruik is verschrikkelijk

En dat ver-schrik-kelijk bedoel ik letterlijk. Het kind dat zich geconfronteerd ziet met de seksualiteit van een volwassene of groter kind schrikt enorm. Zodanig dat de ervaring doorgaans als één van de heftigste traumatische gebeurtenissen wordt omschreven. Het is invasief. Het komt hard binnen. Het enige wat het kind daar aan kan doen is: zo goed mogelijk overleven.

Overleven is niet overdreven

De term overleven is niet zomaar gekozen. Het kind dat misbruikt wordt, ervaart doodsangst. Stel je eens voor, dat je nu, als volwassene, door een reus van 6 meter wordt benaderd. Dat hij of zij seks met je wil. De reus hoeft niet eens te dreigen, je voelt je onmiddellijk weerloos en klein. Om te overleven zul je alles doen wat de reus je vraagt. Voor een kind wordt de wereld gerund door mensen die twee tot drie keer zo groot zijn als zijzelf. In die wereld moet het kind overleven, ook als er dingen gevraagd worden waar het kind nog niet aan toe is.

Trauma op trauma

De meeste kinderen vertellen er niet over. Gemiddeld wachten slachtoffers twaalf jaar voordat ze vertellen wat er is gebeurd. In die twaalf jaar gebeurt er echter wel vanalles. Het kind heeft overlevingsvaardigheden geleerd, die soms wel en soms niet passend zijn. Het kind heeft last van emotionele obstipatie vanwege het geheim waar het mee leeft: de angst, woede en het verdriet mogen er niet zijn of worden niet verstaan door de omgeving, waardoor er op gedragsniveau ingegrepen wordt, zonder rekening te houden met de oorsprong van het gedrag.

Trauma rondom de onthulling

Het taboe rondom seksueel misbruik zorgt maar al te vaak voor onbegrip en ongeloof bij de onthulling. Als slachtoffers, na jaren, eindelijk de moed bij elkaar vatten om te vertellen wat er is gebeurd, worden ze niet geloofd. Of ze krijgen verwijten: ‘Had het maar eerder verteld’. Voor iemand die zojuist het meest kwetsbare stuk van zichzelf heeft verteld, door de angst en schaamte heen, is dit onbegrip vaak traumatiserend. Sommigen zeggen zelfs dat het voor hen beschadigender was dan het misbruik zelf.

Seksueel misbruik in de hulpverlening

Nee, dat is niet fout geformuleerd, helaas komt ook dit voor. Waar hulpverleners seksueel misbruik maken van hun cliënten. Maar al te vaak betreft het hier cliënten die in hun jeugd seksueel misbruikt werden en daar nu juist hulp bij zoeken. Of kinderen die het wél verteld hebben, die na uithuisplaatsing op een leefgroep wonen en daar door jongeren onderling of door leiding nogmaals seksueel misbruikt worden. Dit zijn geen uitzonderingen helaas.

Slecht opgeleide hulpverleners als het gaat om seksueel misbruik

Uitzonderingen zijn er, maar verreweg de meeste opleidingen tot therapeut besteden geen tijd aan seksueel misbruik als thema. In veel gevallen weet de cliënt dus in principe meer over seksueel misbruik uit ervaring, dan wat de therapeut geleerd heeft. De teleurstelling is vaak groot. Zelfs in de therapeutische ruimte, die vrij van oordeel, helpend en veilig zou moeten zijn, is er vaak sprake van onbegrip en ongeloof.

Stapeltrauma

De meeste slachtoffers van seksueel misbruik hebben dan ook last van een stapeltrauma. Tegen de tijd dat de lange mars door de wachtkamers voorbij is en zij een hulpverlener hebben gevonden die weet waar seksueel misbruik over gaat, die seksueel misbruik niet reduceert of bagatelliseert, heb je te maken met een stapeltrauma. Wat er dan nodig is, is de erkenning van het leed van seksueel misbruik, aangevuld met de erkenning van alle krenkingen die daarna zijn gekomen.

Kun je stapeltrauma voorkomen?

Helaas kun je stapeltrauma niet altijd voorkomen. Wat je als hulpverlener wél kunt doen, is zorgen dat je niet het volgende trauma op de stapel legt.

  • Door je klant te geloven.
  • Door niet mee te gaan in maatschappelijke onzin als ‘hervonden herinneringen bestaan niet’.
  • Door er zelf voor te zorgen dat je een gedegen kennis vergaart over seksueel misbruik, zodat je wéét hoe je hierbij kunt helpen.
  • Door je klant te helpen om de hele stapel opgelopen trauma’s te verwerken.

Wil jij meer weten over stapeltrauma’s en seksueel misbruik?

Stapeltrauma is één van de onderwerpen die behandeld wordt in de vierdaagse basisopleiding ‘Hulp bieden na seksueel misbruik’.

 

De les van Charly T., wat elke puber moet weten

Wie is Charly T.

Charly T. is op vakantie in Spanje en leert daar twee jongere meisjes kennen. Charly is zeventien, de meisjes veertien en twaalf. Waar zijn ouders op dat moment zijn, is niet duidelijk, maar Charly en de meisjes drinken samen alcohol en gaan samen in de hottub. De avond eindigt ermee dat Charly T. met beide meisjes seks heeft.

Wat Charly T. doet is strafbaar

Seks hebben met een meisje van veertien of twaalf is strafbaar. Een meisje dronken voeren en dan verkrachten is strafbaar. Sowieso is seks hebben met iemand die dronken is geen goed idee. Maar seks met minderjarigen is altijd strafbaar. Er is hier sprake van kindermisbruik.

Charly T. realiseert zich kennelijk niet dat hij een kindermisbruiker is

Dit is wat mij betreft een belangrijk punt. Wat Charly zich niet lijkt te realiseren, is dat hij twee kinderen seksueel misbruikt als hij seks met hen heeft. Hij zegt hier zelfs over, in de krant: ‘dit kan elke jongen van zeventien overkomen’. Hij heeft daarmee gelijk en tegelijkertijd ongelijk. Maar liefst 25% van de daders van seksueel misbruik is zelf minderjarig. In die zin heeft hij gelijk. Maar van een jongen van zeventien mag je zeker verwachten dat hij beter weet dan seksueel misbruik te maken van meisjes die 3 tot 5 jaar jonger zijn dan hij.

Waar zijn Charly’s ouders?

Wat heeft Charly in zijn opvoeding meegekregen over seksualiteit en grenzen? Waar waren zijn ouders toen hij met twee jonge meisjes in de hottub was? Welke boodschap geven zijn ouders Charly nu? In de krant zien we alleen maar dat zijn vader aangeeft dat hij zijn zoon thuis wil hebben. Begrijpelijk, maar krijgt Charly daarmee de boodschap dat hij zich moet schamen voor wat hij heeft gedaan?

Charly speelt voor slachtoffer

‘De meisjes waren gewillig. Pas later hebben ze geklaagd, uit angst dat ze straf zouden krijgen, omdat ze dronken waren.’
Arme Charly, hij wist niet dat je van kinderen af moest blijven. Hij weet kennelijk niet dat kinderen voor de wet geen ja mogen zeggen tegen seks. Dat kinderen beschermd worden door de wet, juist omdat ze soms de consequenties van hun handelen niet kunnen overzien.

Van de slachtoffers horen we niets

Het is, zoals het vaker gaat in zaken rondom seksueel misbruik, de dader die het hoogste woord heeft. De dader die een platform krijgt in de media. De dader die de gelegenheid krijgt het slachtoffer zwart te maken. Beweringen te doen over het al dan niet meewerken aan de verkrachting (want seks met een minderjarige is per definitie verkrachting, of het kind nou meewerkt of niet). Ongestaafd en ongestraft mag Charly tegen de wereld zeggen dat hij het slachtoffer is van de jonge meisjes. Arme Charly.

Charly T. doet het goed in de media

Hoe kijken we aan tegen de veroordeelde zedencrimineel Charly T.
Als we de media mogen geloven:

  • denken veel 17-jarige jongens dat seks met meisjes van 12 of 14 gewoon kan.
  • is het voor misbruikplegers een winnende strategie om in de nieuwsmedia het slachtoffer te spelen.
  • los je het plegen van het seksueel misbruik op met victim blaming

De ouders zijn nergens in beeld als opvoeder: nergens heb ik de vader horen zeggen: ‘Wat erg dat mijn zoon dit heeft gedaan’. De strafmaat van anderhalf jaar lijkt passend, totdat je verneemt dat straffen onder de 2 jaar in Spanje niet uitgezeten hoeven te worden!

Zo komt Charly T. ermee weg

Charly T. heeft 6 maanden in voorarrest gezeten. Hij krijgt een straf die hij niet hoeft uit te zitten. Hij gaat in hoger beroep, omdat hij het strafblad van de zedencrimineel niet wil. Hij hangt de vermoorde onschuld uit, maar hij is zelf de moordenaar van de onschuld. Hij wil niet dat hij dit zijn hele leven bij zich moet dragen. Dus Charly gaat in hoger beroep.

De meisjes die hij heeft verkracht hebben die optie niet

Het bagatelliseren van het misbruik, de nadruk op de gewilligheid van de meisjes, de alcohol (hoe maak je het trouwens oké dat je meisjes van 14 en 12 dronken voert, nog los van het seksueel misbruik), de hoepla in de media over het lange voorarrest …, het verdoezelt allemaal het feit dat de Spaanse Justitie (naar mijn mening terecht) tot de conclusie is gekomen dat het hier gaat om een zedenmisdrijf. Daar kan Charly T. beroep tegen aantekenen wat hij wil, maar dat hij misschien vindt dat zijn gedrag ‘moet kunnen’, betekent niet dat het niet strafbaar is.

Wat elke jongen van puber moet weten

  • Seks met minderjarigen is strafbaar.
  • Een kind is wettelijk gezien niet in staat om daarmee in te stemmen, dus zelfs al lijkt het alsof het kind geen nee zegt, is het strafbaar.
  • Zelfs als het kind ja zegt en meewerkt, is het strafbaar.
  • Het kind hoeft zelfs niet in te stemmen met vervolging: het is gewoon strafbaar.

Maar belangrijker nog dan de strafbaarheid

  • Seks met minderjarigen beschadigt het kind.
  • Per definitie doe je een kind hiermee iets naars aan.
  • Ruim de helft van de slachtoffers van seksueel misbruik krijgt later grote psychische problemen.
  • Ruim 70 % van de slachtoffers van verkrachting protesteert niet, bevriest, is verstijfd van angst.

Van kinderen blijf je af. Ook als je zelf nog minderjarig bent

Als bovenstaande redenen niet genoeg motivatie zijn om je ervan te weerhouden om een kind jouw slachtoffer te maken, weet dan het volgende: Tot twintig jaar nadat het is gebeurd kan het slachtoffer of de familie van het slachtoffer jou aanklagen. Kun je een strafblad krijgen als zedencrimineel.

Wat leren wij als maatschappij van Charly T.?

  • We hebben nog wat te doen als het gaat om de seksuele opvoeding van jongeren.
  • De media mag van mij zichzelf ook kritisch gaan bekijken voor wat betreft hun rol in de zaak Charly T. Ooit gehoord van ‘hoor en wederhoor’?

Een kwart van alle seksueel misbruik wordt gepleegd door minderjarigen. Pubers zoals Charly T. die kennelijk te weinig voorgelicht zijn over wat de grenzen van het toelaatbare zijn. Het deugt niet om Charly daarvoor in zijn eentje op te laten draaien. Het deugt niet, omdat wij als maatschappij ook de Charly’s van de wereld tekort doen. Maar het deugt ook niet om hem vrij te pleiten.

 

Misbruik, fysiek en/of energetisch? Gastblog Henk Meulendijks

Innerlijk kindwerk

Henk Meulendijks, therapeut op hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl

Annette heeft al enige tijd innerlijk kindwerk gedaan. Ze heeft met haar innerlijk kind al een
aantal situaties op kunnen lossen, op basis van de verstorende emoties die ze in haar leven ervoer. Ze is zeer hulpvaardig en cijfert zichzelf weg om anderen te helpen. Gaandeweg is ze gaan voelen dat er een disbalans is in haar helpen. “Waar blijf ik?”, is een vraag die ze zichzelf nu regelmatig stelt. Annette merkt dat ze te veel geeft en er eigenlijk ook iets voor terug wil. Ze wil horen dat ze het goed gedaan heeft of dat het zonder haar niet gelukt was en vergelijkbare tekenen van waardering. Daarin gaat ze haar eigen grenzen ver voorbij.

Eigen waarde

Ze begint het gevoel te krijgen dat er iets niet klopt, maar ze kan er de vinger niet op leggen. Vanuit haar achtergrond als sociaal werker en de cursus over innerlijk kindwerk weet ze dat dit patroon, de hulpvaardigheid en haar lage gevoel van eigenwaarde, te maken kan hebben met seksueel misbruik. Ze kan er echter in haar herinnering niets over terugvinden.

Seksueel misbruik, maar dan energetisch

In een gesprek met haar innerlijk kind brengt ze dit ter sprake en ze vraagt haar innerlijk kind of er enige vorm van seksueel misbruik heeft plaatsgevonden. Haar antwoord is bevestigend, maar er is fysiek niets gebeurd. Zij heeft als jong kind de sterke seksuele energie, een sterk seksueel verlangen van een man opgepakt en dat heeft voor haar een vergelijkbare indruk achtergelaten als fysiek misbruik. Met haar innerlijk kind is zij in staat om de energie die rond dit misbruik zit op te lossen. Haar helpen krijgt o.a. daardoor een heel andere dynamiek en ze weet veel beter te voelen wat zij zelf nodig heeft. Daarmee kan zij in het helpen voldoende zelfzorg inbouwen en voelt ze ook dat zij die bevestiging niet meer nodig heeft. Gewoon graag gedaan.

Energetisch seksueel misbruik

Dit is een voorbeeld van een vorm van seksueel misbruik die vaak over het hoofd wordt gezien, maar met vergelijkbare gevolgen als de fysieke daad. Zelf heb ik een vergelijkbare ervaring, naast het fysieke misbruik wat ik meegemaakt heb, ook het energetische. Ik ben er zelf achter gekomen door een gesprek met mijn huisarts enkele jaren geleden. Ik vertelde haar over mijn fysiek misbruik en vertelde haar ook dat ik het gevoel had dat er nog iets gebeurd was, maar waar ik geen heldere herinnering aan had.

Niet tastbaar, wel een sterke ervaring

Van de fysieke handelingen heb ik nog steeds herinneringen vanuit de verschillende zintuigen die er bij betrokken waren. Tast, zicht, horen en dergelijke. Van het energetisch misbruik had ik alleen een vaag, maar toch sterk gevoel. Zij bevestigde mijn verhaal en legde uit dat zij beiden als een even sterke ervaring zag, vandaar de vergelijkbare gevolgen. Mijn innerlijk kind bevestigde deze ervaring en kon ook aangeven waar dit gebeurd was.

Met lieve groet,
Henk Meulendijks

Word ik wel echt beter?

Waar doe ik het voor?

Ergens in elk therapeutisch traject heb ik het mezelf afgevraagd: Helpt dit mij? Word ik wel echt beter? Het kost zoveel moeite, tijd, geld. Het is soms zo zwaar. Waar doe ik het voor? Als je met dit soort vragen worstelt, is het tijd om te evalueren.

Een evaluatiegesprek

Als je een goede band hebt met je therapeut, maak je op zo’n moment een afspraak om een tussentijdse evaluatie te doen. Veel therapeuten doen dit al regelmatig, maar je mag er altijd om vragen. Daarmee houd je zelf de regie over de hulpverlening.

Terug naar het begin

Om goed te kunnen weten of je de goede kant opgaat, is het van belang om even terug in de tijd te gaan. Hoe was het met je toen je met deze therapie begon? Wat was je grootste probleem, waar had je het meeste last van? Maar ook: wat heb je afgesproken, waar zou je aan werken?

Niet heel duidelijk

Als dingen opgelost zijn, hebben ze de neiging om uit ons blikveld te verdwijnen. Dat is logisch en natuurlijk, maar dat maakt dat we soms niet heel duidelijk hebben dat we vooruitgang boeken. Het ‘nieuwe normaal’ is dan zo gewoon voor ons geworden, dat we niet meer weten hoe we er eerder aan toe waren. Stel gerust vragen aan de therapeut over het begin en wat hij of zij ziet aan vooruitgang.

Meten is weten

Op deze site staat een ‘zelftest’ die je kunt invullen. Speciaal om de voortgang te kunnen meten heb ik een handige downloadbare versie hiervan gemaakt, waarop je met vinkjes kunt aangeven of je ergens ‘nooit’, ‘soms’, ‘vaak’ of ‘altijd’ last hebt. Je kunt deze lijst printen en invullen aan het begin van je traject. Het geeft je een duidelijk beeld van waar je staat in jouw proces.

Herhalen van de test

Herhaal de test op gezette tijden, bijvoorbeeld na een half jaar (zet het in je agenda!). Is er iets veranderd? Ben je opgeschoten met de hulp die je gekregen hebt? Vier je successen, dat maakt het makkelijker om vol te houden als het even moeilijk is. Doe de test ook bijvoorbeeld een jaar nadat je hulpverlening beëindigd is. Ben je nog steeds op de goede weg?

Klopt je huidige hulp nog?

Klopt de hulp nog bij waar je nu mee worstelt? Bespreek het met je therapeut. Soms ben je toe aan een nieuwe stap of komen andere klachten op de voorgrond te staan. Dat is niet erg, je hoeft je niet te laten weerhouden door loyaliteit aan de therapeut om dit aan te kaarten. Als je verder kunt, betekent het immers dat je goed geholpen bent?

Klik hier voor de gratis zelftest in handig PDF formaat

Wie helpt ons met de Helden Awards 2020?

Helden Awards 2018 was een groot succes! Nu willen we verder naar Helden Awards 2020.

Ivonne en Agnes hebben de organisatorische aspecten overgedragen aan een nieuw kernteam wegens te drukke werkzaamheden.

Wij (Carry, Simone en Hellen) zijn drie enthousiaste, praktische ingestelde, positieve en creatieve geesten die nu het team vormen. Drie leden is echter niet genoeg. We hebben nog minimaal twee leden nodig die samen met ons de Helden Awards 2020 willen organiseren.

Wie zoeken we?

Gewoon mensen zoals wij J. Je wilt graag helpen, je bent positief ingesteld, je bent een doener en/of je bent een denker, je doet je best, je bent eerlijk, je vindt het leuk om samen te werken (je vindt het spannend om samen te werken mag ook, dat vinden wij namelijk ook).

Om je een idee te geven wat er allemaal moet gebeuren:

  • Nieuwe Awards moeten gemaakt worden
  • Promoten op sociale media
  • Helden op website zetten
  • Acties bedenken en uitvoeren om sponsorgeld binnen te halen
  • Draaiboek voor de dag
  • Locatie
  • Licht en geluid
  • Artiesten
  • Dagvoorzitter
  • Uitnodigingen
  • Consumptiebonnen
  • Video opname
  • Fotoreportage
  • Vrijwilligers voor allerlei taken op de dag zelf
  • Floormanager op de dag zelf

Een aantal punten kunnen gemakkelijk geregeld worden, echter het moet wel geregeld worden !

Wil jij ons helpen om Helden Awards 2020 door te laten gaan? Geef je dan snel op bij Ivonne Meeuwsen (ivonne.windtraveller@gmail.com).

Op 31 maart 2019 nemen we de beslissing of Helden Awards 2020 door zal gaan. Natuurlijk hopen wij dat het gewoon doorgaat en dat we met een leuk team deze Awards kunnen gaan organiseren.

Wil je het nog eens nalezen? De Helden Awards 2018, klik dan hier. En op onze Facebook pagina kun je kijken naar de video’s van de #ikluisterwandelingen en van het gala.

Hartegroet,

Carry, Simone en Hellen

Recensie: De man die de paus aanklaagde

‘De man die de paus aanklaagde’ van Colm O’Gorman

Onderstaande is een recensie, geschreven door Gooyke van der Schoot, over het boek ‘De man die de paus aanklaagde’ van Colm O’Gorman. Het boek is verkrijgbaar via deze link: De man die de paus aanklaagde

Misbruikt door zijn priester, verraden door zijn kerk.

Colm is misbruikt op 5-jarige leeftijd, tot zijn 7e. Vanaf zijn 14e werd hij opnieuw slachtoffer van zijn plaatselijke pastoor. Hij beschrijft treffend zijn verwarring en schaamte:

“Hij is pastoor en pastoors kunnen niet zondigen, dus ik ben de zondaar. Niemand mag weten hoe slecht ik ben”.

Twee en een half jaar duurde het misbruik

“Ik moest me tot het uiterste inspannen om bij mijn verstand te blijven. Ik merkte dat ik steeds meer gespleten begon te raken, net als in mijn jonge jaren. Je had de verborgen duistere wereld van het misbruik en de ”echte” wereld.”

Depressie en zelfmoordneigingen

In de echte wereld lijkt hij een normaal, goed functionerend, gezond en gelukkig mens. Het leven heeft hem geleerd anderen niet tot last te zijn, zich onderdanig op te stellen en geen moeilijkheden te veroorzaken. Maar van binnen raakte hij alle vertrouwen kwijt in het vermogen om voor zichzelf op te komen.

Hervonden kracht

Hij komt uit het dal als blijkt dat zijn vader hem gelooft en hem niets kwalijk neemt. Hij werkte zich op tot hulpverlener voor slachtoffers van seksueel misbruik en zette de hulporganisatie op “One in Four” om overlevenden en daders van kindermisbruik bij te staan. Dit aspect, dat zijn vader het voor hem opneemt, geeft de schrijver de kracht om de strafzaak tegen pastoor Fortune aan te spannen en later de ook de kerk aan te klagen.

Er zijn meer slachtoffers

“Het bleek dat er meer bewijzen waren dat de bisschop, nog geen 10 jaar voordat ik mijn klacht bij de politie indiende, klachten had ontvangen waarin Fortune ervan werd beschuldigd dat hij jongens had aangerand. En ik voelde verraad aan de jongen die ik was, aan mijn familie, aan mijn omgeving en aan mijn geloof. Ik stond perplex van de omvang ervan … Hoe hebben ze dit kunnen laten gebeuren zonder iets te doen? Hun woord had die stilte kunnen doorbreken en troost kunnen bieden.

Wat deed de kerk?

“Wie zouden er nog meer op de hoogte zijn geweest? Misschien het Vaticaan. Iedere bisschop moet eens per 5 jaar rechtstreeks aan het Vaticaan verslag uitbrengen over de stand van zaken in zijn bisdom, zijn volgelingen en zijn geestelijken. Ofwel, ze wisten het, ofwel ze hadden het moeten weten.”

Dus hij besloot de kerk aan te klagen …

Fortune pleegde zelfmoord. Dat had Colm niet gewild. Het betekent dat hij en de anderen ‘vermoedelijke’ slachtoffers zullen blijven. Hij nam een radicaal besluit: “ik zal naar waarheid en gerechtigheid blijven streven en de rooms-katholieke Kerk en de paus zelf dwingen de verantwoording op zich te nemen voor hun aandeel in de misdaden die tegen mij en talloze anderen zijn begaan.”

Pluspunten van het boek:

  • helder verwoord en beschreven
  • actuele thematiek
  • invoelbaar

Seksueel misbruik en de patriarchale maatschappij

Onderstaande blog is ingestuurd door Superondersteuner Henk Meulendijks. Hij heeft een tijdje als therapeut op deze site gestaan en is op dit moment in Peru en reist in maart af naar Bolivia, om daar mensen te helpen en te trainen in Reiki. In deze blog beschrijft hij zijn perspectief over de samenhang tussen seksueel misbruik en het leven in een patriarchale maatschappij.

Mijn perspectief op Seksueel misbruik en de patriarchale maatschappij.

In deze wereld zijn de meeste samenlevingen nog steeds voornamelijk bestuurd door mannen. Ook organisaties zijn hoofdzakelijk patriarchaal, kijk b.v. maar eens naar de Rooms Katholieke kerk en andere religies, waar mannen de enige of de voornaamste rollen vervullen. Vanuit dit patriarchale perspectief wil ik eens kijken naar misbruik van vrouwen.

Geschiedenis

In een patriarchale maatschappij is het beeld dat vrouwen ondergeschikt zijn aan mannen een normaal uitgangspunt. Als we in onze eigen geschiedenis terug kijken dan zien we dat in de afgelopen eeuw de rechten van vrouwen in onze samenleving beetje bij beetje uitgebreid zijn. Toen mijn moeder met mijn vader trouwde, werd zij uit overheidsdienst ontslagen. Dat was in de jaren ’50 van de vorige eeuw nog zo. Nog steeds is er geen evenwicht op alle fronten tussen de participatie van mannen en vrouwen alhoewel we al een flink stuk opgeschoten zijn.

Wereldbeeld

Een van de manieren om naar seksueel misbruik te kijken, is vanuit dit wereldbeeld en dan zie ik seksueel misbruik door mannen als een manier om hun dominante rol in de maatschappij, het gezin of welke andere samenlevingsvorm dan ook, te bekrachtigen. Dit levert een heel ander beeld op wat betreft misbruik. Vanuit mijn spiritueel perspectief zie ik dan de hele mannelijke voorouderlijke lijn verschijnen waar overdracht van overtuigingen heeft plaatsgevonden tot in de huidige generaties.

Overtuigingen

Deze overtuigingen gaan over de rol van de man in de verschillende samenlevingsvormen van onze maatschappij, hun (machts)positie, vermeende rechten, verhoudingen tussen man en vrouw, seksualiteit en dominantie. Als jong kind nemen wij deze overtuigingen over van onze ouders en verdere voorouders. Deze zijn meestal onbewust en manifesteren zich in het gedrag van mannen (en vrouwen). Vooral het feit dat deze overtuigingen meestal onbewust zijn, maakt dat verandering een uitdaging is. Veel gedrag dat voortkomt uit deze overtuigingen wordt als “normaal” gezien. Voorbeelden zijn pornografie kijken, seksueel getinte opmerkingen, mannenpraat als het over vrouwen gaat.

Extreem

Extreem mannelijke energie uit zich in oorlogen, in competitiedrang, dominantie. In oorlogen gebruikten mannen niet alleen hun wapen, maar ook hun penetratiekracht om hun overmacht te tonen en daar zijn vrouwen het slachtoffer van. Seksuele energie wordt dan niet meer gebruikt waarvoor ze bedoeld is, als energie om te creëren, maar om te vernietigen. Ook zie ik dat seksueel ongepast gedrag van generatie op generatie doorgegeven wordt, net zoals misbruik ook over meerdere generaties zichtbaar is.

Verandering

Deze overtuigingen leven ook op een collectief niveau en dat maakt dat de nodige inspanning nodig zal zijn om dit te veranderen, man voor man. Ja, het werkt heel goed om door middel van campagnes een ander beeld neer te zetten, maar de veranderingen moeten toch in iedere man voor zich plaats vinden. Dat vraagt moed. Moed om zichzelf in de ogen te kijken en het eigen gedrag eens vanuit het perspectief van de vrouw te zien. Om het innerlijke vrouwelijke, wat iedere man in zich heeft, eens aan het woord te laten. Moed om het bestaande beeld van mannelijkheid een andere inhoud te geven en daarmee het risico te lopen uitgestoten te worden uit de sociale mannen omgeving.

De echte man

Het innerlijk vrouwelijke is in de opvoeding vaak in de verdrukking geraakt, doordat het mannelijke onevenredig veel aandacht heeft gekregen, ten koste van het vrouwelijke aspect. Een echte man is in mijn ogen iemand die zijn mannelijke energie in balans heeft gebracht met zijn vrouwelijke energie en daarmee weg is uit het extreem mannelijke, waar onze maatschappij zo aan gewend is. Wanneer onze samenlevingen werkelijk de balans willen bereiken, dan zal er in de opvoeding van de volgende generatie de volle aandacht aan gegeven moeten worden. Deels zie ik dit al gebeuren door het vormen van mannencirkels, waar mannen samen werken aan het terug brengen van de balans in hun energie. Maar er is nog veel meer nodig. Ik zelf merk dat ik veel moeite heb met het extreem mannelijke en daarom geen verbinding maak met mannen in deze energie. Dat heeft met name te maken met het beschadigde vertrouwen in mannelijke energie door mijn eigen geschiedenis van seksueel misbruik (door een man).

De vrouw

Vanuit de maatschappij waar ik nu ben, Peru, zie ik de verstoorde mannelijke energie heel duidelijk. In mijn werk kom ik regelmatig vrouwen tegen die misbruikt zijn, waar in de relatie met hun familie (ouders, grootouders) en partners het ongezonde mannelijke evident is. Door met name jonge vrouwen in contact te brengen met hun innerlijke kind en hen te ondersteunen in het helen van hun verleden en de overtuigingen die daar bij horen, kunnen zij hun innerlijke kracht weer vinden en hun rechtmatige plaats in alle lagen van de maatschappij opeisen. De plaats van evenwaardigheid. Daarmee doorbreken zij ook de voorouderlijke patronen van misbruik. Dan zullen mannen moeten volgen.

Tot slot

Er zijn meerdere perspectieven om naar seksueel misbruik door mannen te kijken. Voor mij komt het neer op aangeleerd gedrag vanuit de jeugd door ouderlijke en voorouderlijke patronen, sociale acceptatie en dergelijke. Aan ouders en toekomstige ouders zou ik mee willen geven hun eigen gedrag en de onderliggende overtuigingen en trauma’s te onderzoeken en op te lossen, zodat zij dit niet door hoeven te geven aan de volgende generatie. Ik ken de overtuigingen en de trauma’s vanuit mijn eigen ervaring (zelf misbruikt) en de vervorming van mijn eigen seksualiteit als resultaat. Door middel van innerlijk kindwerk heb ik mijn trauma’s kunnen helen en mijn overtuigingen over onder andere seksualiteit in balans kunnen brengen. Dit wens ik eenieder toe en nodig mannen en vrouwen uit om hun innerlijk werk te doen.

Henk Meulendijks

Voorbij de meldcode

De Meldcode bij seksueel misbruik is een formule waarmee je voorkomt dat je inactief blijft als je seksueel misbruik vermoedt. Het helpt je om in actie te komen door simpele stappen als collegiaal overleg te ondernemen. Maar wat de meldcode niet doet is je vertellen hoe je werkt met mensen die seksueel misbruik hebben meegemaakt.

Wat kun jij doen als hulpverlener?

Als het gaat om een verleden van seksueel misbruik bij mensen in de doelgroep waar jij mee werkt, is er veel wat je als hulpverlener zelf kunt doen. Dat vraagt van jou wél dat je je verdiept in de problematiek rondom seksueel misbruik. Dat je weet hebt van de langetermijneffecten en dat je traumasensitief kunt handelen.

Help, het zit niet in mijn opleiding!

In het tijdperk van #metoo en het naar buiten brengen van seksueel misbruik in sectoren zoals in de sport, de kerken, de cultuursector komen steeds meer hulpverleners erachter dat seksueel misbruik en de langetermijngevolgen hiervan een lacune zijn in hun opleiding. Hoe ga je daar eigenlijk mee om in de therapeutische setting?

Extra opleiding is gewenst

Het is niet vanzelfsprekend dat je als psycholoog, therapeut of hulpverlener kennis hebt van seksueel misbruik. Extra opleiding is gewenst. Gelukkig bestaat die mogelijkheid bij hulpverlening na seksueel misbruik. Je kunt een 8-daagse verdiepingstraining volgen waarin je de basiskennis over de langetermijneffecten van seksueel misbruik aangereikt krijgt.

Kom kennismaken

Een achtdaagse opleiding is een behoorlijke tijdsinvestering en het is in ieders belang dat het aanbod aansluit bij jouw verwachtingen als cursist. Daarom organiseer ik elke maand een introductiemiddag. Zo kun je kennismaken met mij als trainer, met de materie en met de manier van werken binnen de cursus.

Elke maand op de 11de

Elke maand behalve juni 2019 kun je je inschrijven voor de introductiemiddag. De bijeenkomst kost € 50,00 (ex. btw) die je terugkrijgt als je je voor de verdiepingstraining inschrijft. Schrijf je in via onderstaande link en vergeet niet om aan te geven in welke maand je naar de bijeenkomst komt.

Ik schrijf me in!

Recensie: Van verkracht naar veerkracht

Het boek ‘Van verkracht naar veerkracht. Overleven na seksueel misbruik’ van Ann van Ingelghem is een mengsel van eigen ervaring, casuïstiek, theorie en kennis. Het doel van het boek is om vanuit het ervaringsdeskundig perspectief van de auteur het licht te laten schijnen op heling en herstel.

Theoretisch

Het boek geeft voor mijn smaak wat te veel theorie, met name in de tweede helft, waar het meer gaat om theoretische verhandelingen over diverse therapiesoorten. Dit draagt niet bij aan een beter begrip van seksueel misbruik en maakt het boek niet bepaald leesbaarder. Bepaalde stukken psycho-educatie over seksueel misbruik zijn daarentegen wel verhelderend, zoals uitleg over de amygdala en hoe dissosiatie werkt.

Het boek maakt duidelijk dat goede hulp vinden niet vanzelfsprekend is

De zoektocht van Ann om hulp te vinden die bij haar past staat in het boek helder beschreven. Dat het hierbij gaat om het vinden van meerdere soorten therapie, passend bij wie zij is als persoon én bij de fase van verwerking waar zij in zit. Haar pad loopt, zoals dat van velen, langs meerdere soorten therapie. Psycho-educatie, traumatherapie, NLP, lichaamsgerichte therapie: Ann spreekt terecht van een labyrinth van therapiën, waarin helaas ook in België de bewegwijzering nogal eens ontbreekt.

Seksueel misbruik in de titel

Juist bij seksueel misbruik ben ik fel gekant tegen verdoezelend taalgebruik. Te vaak wordt seksueel misbruik ontkend en de gevolgen daarvan zijn bijna net zo desastreus als het trauma zelf. Wat ik dus fijn vind is dat in haar ondertitel staat ‘Overleven na seksueel misbruik’.

Benoemt hertraumatisering in de hulpverlening

In feite is het taboe, maar in de hulpverlening worden slachtoffers van seksueel misbruik maar al te vaak gehertraumatiseerd. Soms eenvoudigweg doordat de achtergrond van seksueel misbruik niet aan het licht komt, soms doordat er ‘eenvoudige oplossingen’ voorgesteld worden (focus op het hier en nu) en soms doordat de therapeut niet breed genoeg insteekt en slechts een deelaspect behandeld, zonder adequate doorverwijzing.

Belgisch

Het boek is geschreven door een Belgische en is toegespitst op wat er in België zoal gedacht en gedaan wordt op het gebied van seksueel misbruik. Dat zal voor de Belgische lezer ongetwijfeld herkenbaarheid geven, zoals het voor mij wat vervreemdend werkt.

Pluspunten van het boek

  • positief en hoopgevend over seksueel misbruik
  • heldere uitleg over dissociatie, triggers en de rol van de amygdala
  • herkenbare persoonlijke ervaringen
  • breed kijkend naar wat kan helpen bij het helen van seksueel misbruik
  • benoemt hertraumatisering door de hulpverlening

Minpunten van het boek

  • te theoretisch
  • Belgisch (voor mij een minpunt al zal dit voor Belgen andersom gelden)

Voor wie is dit boek?

Voor therapeuten biedt het boek ervaringsverhalen met bijbehorende duiding, waardoor het zeker zal bijdragen tot een beter begrip van de complexiteit van de langetermijneffecten van seksueel misbruik. Voor lotgenoten is het boek bij vlagen wat te theoretisch, maar de kennis over seksueel misbruik zelf snijdt hout.

Bestel het boek hier