Op blote voeten bij de #ikluister helden wandeling

Tropische temperaturen

Een tropische dag, zoals er zoveel zijn dit jaar. Een dag waarop ik meeloop met de #ikluister heldenwandeling. En waarop ik mag genieten van het lunchconcert van Gerdy van der Graaf. Een zware dag, denk je misschien? Nou, ik dacht het niet!

Parc Spelderholt

Ik ga van Riethoven naar Dieren met het openbaar vervoer. De reis gaat soepel, het is rustig op deze vakantiemaandag. Ik heb van te voren contact gehad met Agnes en Ivonne en vanaf station Dieren word ik opgehaald door de Helden Taxi en naar Parc Spelderholt gebracht. Totaal ben ik drie uur onderweg. Het voelt toch al als vakantie, ik heb de relaxmodus kennelijk gevonden.

Een bijzondere plek, Parc Spelderholt

Bij aankomst op Parc Spelderholt staat er een heerlijk verzorgde lunch klaar. Een bijzondere plek trouwens, waar jongeren met een beperking wonen, leren en werken. Zo’n jaar of twintig geleden is dit concept opgezet en destijds heb ik een ‘aandeel’ gekocht om dit project te ondersteunen. Fijn om nu te zien en ervaren hoe het werkt en dat het werkt!

Lunchconcert Gerdy van der Graaf

Als we uitgegeten zijn, begint het lunchconcert van Gerdy. Zij vertelt dat ze over iedere stap in haar proces een lied heeft geschreven. De thema’s die ze in haar liedjes naar voren brengt zijn bijvoorbeeld: voelen, spoken op de muur (hoe je van alles inbeeld), de duivel en de engel en vergeven. De teksten zijn heel herkenbaar, in ieders gezicht is dit te zien. Menigmaal zit ik met tranen in mijn ogen, Gerdy weet me te raken met haar zang en muziek. Prachtig zo’n intiem lunchconcert in de buitenlucht.

Tropische wandeling op de Veluwe

Om 14:00 uur maken we ons klaar voor vertrek. Met vijf personen gaan we aan de wandel, sommigen op blote voeten, anderen met schoenen. Op blote voeten wandelen is deze keer een ware uitdaging. Ik ben wel wat gewend inmiddels, maar het zand is echt bloedheet in de zon. We lopen op ons gemak en praten over van alles en nog wat. Regelmatig stoppen we om even wat te drinken of ergens naar te kijken. Bij een beekje besluiten we om even erdoorheen te waden om af te koelen. Ahhhhh, het is té koud! Na brandend zand voelen mijn voeten als ijsklompjes in de beek, haha. Tussendoor is er ook gelukkig genoeg schaduw om in te wandelen.

Petje af voor Ivonne en Agnes

Alles bij elkaar is het een heerlijke, ongedwongen middag met een serieus tintje. Ivonne en Agnes organiseren deze #ikluister wandeldagen natuurlijk niet voor niets. Hun doel is meer aandacht krijgen voor seksueel misbruik, geld inzamelen voor de Helden Awards en een nieuw boek over hel(d)en van seksueel misbruik. Ik vind het fantastisch wat ze doen, 150 km wandelen in 20 dagen en allerlei mensen op diverse manieren hierbij betrekken. Het is een enorme hoeveelheid werk om op een positieve manier aandacht te vragen voor een onderwerp waar veel mensen niet over willen praten. Ik hoop dat al hun werk vruchten afwerpt. Ivonne en Agnes, petje af voor jullie! Het is geweldig wat jullie doen.

Meld je aan nu het nog kan

Als jij je nog niet hebt aangemeld voor één van de wandelingen, doe het dan nu! Alles is prima geregeld en de wandelingen zijn goed te doen. Er wordt zeker rekening gehouden met de warmte, schaduw opzoeken, rustig tempo. Je steunt deze mooie actie hiermee! Ze wandelen nog tot 13 augustus, kijk op facebook Helden Awards voor tijden en locaties.

Hel(d)en Awards: toch niet wéér zo’n verkiezing!

Gastblog van Mariël Groenen

Op Facebook komt een bericht langs van Ivonne Meeuwsen. Ze zoekt Helden van seksueel misbruik. Dat is niets voor mij, denk ik, vreselijk. De weerstand is direct voelbaar in mijn lichaam. Echt, toch niet weer zo’n verkiezing, zo’n populariteitswedstrijd? Daar wil ik niets mee te maken hebben.

Een populariteitswedstrijd roept weerstand op bij mij

De berichtjes blijven regelmatig langskomen en ik besluit maar verder te lezen. Tenslotte is Ivonne mijn schrijfcoach en ik verwacht dat de Hel(d)enactie zeker ter sprake zal komen. Ik lees het blog van Ivonne over de actie en vind intentie heel positief. Het is en blijft niets voor mij. Ik verbaas me wel over mijn heftige weerstand.

In gesprek over de Helden Awards

Ik ben bij Ivonne voor schrijfcoaching. Onderweg voelde ik al spanning in mijn lichaam, meer dan normaal. Ik besef dat de helden en mijn weerstand ter sprake gaan komen en dat zit me in de weg. Natuurlijk begint Ivonne over de Heldenactie. Ze legt de intentie uit, namelijk dat het heel belangrijk is dat er voorbeelden zijn, dat helen van seksueel misbruik kan, dat er wel passende hulp is en dat mensen uit de omgeving van de overlever ondersteuning bieden. Het gaat erom positieve verhalen naar buiten te brengen.

Ik benoem mijn weerstand

Ik zeg eerlijk dat ik weerstand voel en dat ik helemaal niet van zulke verkiezingen houd. Ivonne vraagt door waar mijn weerstand zit. Ik kom uit bij frustratie van vroeger. Als gepest kind en als degene die bij gym altijd als (bijna) laatste werd gekozen, ondanks dat ik goed was in sport. Deze weerstand is niet 1 2 3 opgelost. Ik geef aan dat ik nergens aan mee doe en Ivonne respecteert dit. Ze noemt mij een held, omdat ik mijn grenzen aangeef. Hmmm …

Ik ga milder aankijken tegen de Helden Awards

Gaandeweg ontwikkelt zich het proces rond de helden en de awards. Ivonne en Agnes zijn heel creatief en bedenken allerlei acties voor sponsoring, publiciteit en voor een boek: ‘(Anonieme) Hel(d)en van seksueel misbruik en hun weg naar geluk’. Veel helden worden aangemeld, of melden zichzelf aan. De aanmeldingen komen langzaam op gang, maar de lijst groeit. Sommige verhalen lees ik. Toch mooi dat hier ruimte voor is. Ik ga wat milder tegen de Helden Awards aankijken.

De #ikluister helden wandeling

Het idee voor de #ikluister helden wandeling wordt geboren. Wandelen dat doe ik graag! Ik meld me aan om mee te lopen, eerst voor één dag en later voor een tweede middag, met een lotgenoot. Ik koop voetencrème om te sponsoren en natuurlijk omdat ik de crème goed kan gebruiken. Inmiddels ben ik ook al gestrikt als vrijwilliger voor de dag van de uitreiking van de Helden Awards.

Nomineren doe ik niet

Toch blijf ik bij keuze om niet te nomineren of te stemmen. Mijn weerstand zit kennelijk diep, vermoedelijk dieper dan het eerder genoemde ‘populariteitsidee’. Desondanks kan ik Ivonne en Agnes wel steunen bij hun initiatief en het positieve eruit halen. Ik vind het vooral mooi dat er meer publiciteit komt over seksueel misbruik, op een positieve manier. Uiteindelijk is bewustwording en (h)erkenning over dit thema heel belangrijk. En voor mezelf? Misschien kan ik gaandeweg de pijn, die kennelijk door de Helden Awards wordt getriggerd, oplossen. Ik weet dat er ook anderen zijn die weerstand voelen, wellicht brengt deze blog ook iets voor hen.

Toch een held?

Inmiddels heb ik zelf een boek geschreven: ‘De impact van incest op alle levensgebieden’. Voor mij was het heel belangrijk om te schrijven, het ‘moest’. Door één van de eerste lezers ben ik al ‘held’ genoemd en ‘een voorbeeld’. Ik moet er erg aan wennen. Ik doe wat ik kan en wat ik fijn vind. Ben ik daarom een held?

Commentaar van Ivonne:

Het ‘doen wat je kunt en fijn vind’ is niet wat maakt dat je een Held bent, of een voorbeeld (hoewel veel mensen daar een voorbeeld aan zouden kunnen nemen). Wat dit boek zo bijzonder maakt is wat je hebt moeten overwinnen om tot dit boek te kunnen komen. Alle overlevers van incest en seksueel misbruik kunnen daar inspiratie uit putten en stiekem bij zichzelf denken, ‘als zij het kan, dan kan ik het misschien ook wel’. Het biedt hoop en opent perspectieven voor mensen die nog aan het begin van hun weg naar een gelukkig leven staan. Dát is wat jou een held maakt.