Recensie #metoo van Jan den Boer en Caroline van Wijngaarden

#metoo. Over seks, macht en verandering

Jan den Boer en Caroline van Wijngaarden schreven naar aanleiding van alle commotie rondom #metoo het boek ‘#metoo. Over seks, macht en verandering’ Een werk waarin zij helder uiteenzetten waar #metoo en de aandacht die er nu is voor seksueel misbruik toe kan uitnodigen.

#metoo gaat niet over de schandpaal

Een inmiddels veelgehoorde kritiek op #metoo gaat over het ‘schandpaal’-effect. Waar is de hoor en wederhoor, een belangrijk beginsel uit de rechtspraak? Als we daarin blijven hangen, in schuld en beschuldigen, dan missen we de kans die #metoo ons biedt. De auteurs noemen de transformatie die zij voor ogen hebben van #metoo naar #wetoo.

De oerknalvraag

Wat doe je nu? Dat is de vraag die zij ons uitnodigen om vooral aan onszelf en onze naasten te stellen. Wat je nu doet, is dat misbruik of niet? Dat is een belangrijke vraag, vooral in de intieme sfeer. Kom je vanuit ‘Ik wil’ of vanuit ‘zullen we samen’?

Verstand, emoties en gevoel

Seksualiteit wordt vaak als een oerdrift neergezet. Maar de mens is een cultureel wezen, wij leren omgaan met onze driften en emoties. Gevoel wordt vaak op één hoop gegooid met emoties. Maar emoties zijn oer, drang, overleving, overspoeling, terwijl gevoel verfijnd, afgestemd en samen kunnen zijn. Gevoel nodigt uit tot empathie. Als je in contact bent met je gevoel, kun je de ander niet misbruiken, want de ander is een spiegel van jezelf.

Empathie en seksualiteit

Juist het contact met ons gevoel zijn we kwijtgeraakt in de wereld van snelle seks, directe lustbevrediging en consumentisme. Een wereld die uitnodigt tot gebruik en misbruik en die juist hierdoor ook weinig bevrediging biedt. De snelle ‘fix’ is een op verslaving gebaseerde behoefte, die uiteindelijk weinig bevredigend is.

Oplossingen

De auteurs reiken ons een oplossing aan middels oefeningen uit de Tantra. Oefeningen die uitnodigen tot introspectie, tot het herontdekken en herwaarderen van onze persoonlijke grenzen én die van de ander. Daarmee bieden ze een uitweg uit de opgeklopte, geseksualiseerde maatschappij waarin seks ‘moet’, maar tegelijk weinig bevredigend is. Ze openen de deur naar een authentieke, respectvolle benadering van het thema seksualiteit en intimiteit.

Voor wie is het boek?

Het boek is voor iedereen die op zoek is naar een manier om zijn of haar weg te vinden in een wereld die de seksualisering beu is. Met name de oefeningen zijn simpel en voor iedereen toe te passen. Het is een goed boek voor iedereen die kiest voor verbinding.

Het boek is te koop via hun eigen website

 

De #ikluister helden wandeling

Wandelen voor het goede doel

Om een groot gala te organiseren voor alle Helden die zijn aangemeld voor de ‘Hel(d)en van seksueel misbruik Awards’ hebben we geld nodig. We hebben een subsidie-aanvraag lopen, maar afwachten is onze stijl niet. Dus hebben we een plan bedacht!

Hoe het begon

‘Zullen we deze zomer een langeafstandswandeling gaan maken, om sponsoring te werven voor de ‘Hel(d)en van seksueel misbruik Awards’? Dan maken we er een project van. Agnes kent mijn projecten dus ze was niet onmiddellijk enthousiast. Ze hebben de neiging om vooral veel werk te kosten.

Alleen als we een team hebben dat ons steunt!

Eerlijk is eerlijk, Agnes verzet altijd bergen werk aan ‘mijn’ plannen. Ik ben van de grote lijnen en zij is van de details. Dus Agnes zei: ‘Ik vind het best, maar alleen als we een team van mensen hebben die er met hun energie een bijdrage aan leveren’. We stelden een deadline voor het samenstellen van ons team en deden een oproep in mijn nieuwsbrief en op de sociale media.

Positieve response

We krijgen hulp aangeboden. Eerst nog wat voorzichtig ‘wat moet ik dan doen’, maar al vrij snel komen mensen zelf met ideeën, met verrassende aanbiedingen en het team krijgt meer en meer gestalte. We kijken elkaar aan: ‘Nu moeten we het wel echt gaan waarmaken’.

De ‘#ikluister helden wandeling’ krijgt gestalte

Er moet nog veel gebeuren en er is nog alle ruimte om je bij ons ‘team’ te voegen, maar we gaan ervoor. Op ‘help de helden’ kun je zien wat er nog nodig is, maar zelf met ideeën komen, wordt ook zeer gewaardeerd. Kijk maar eens op ‘verrassende helden acties’ voor ideeën. Allerlei mensen bieden daar diensten en goederen aan voor het goede doel.

Wil jij ook bijdragen?

Niet iedereen heeft tijd en zin om mee te wandelen, bouwen en organiseren. Dat geeft niet, want naast het helpen, hebben we natuurlijk ook ‘gewoon’ geld nodig. Met het geld kunnen we het ‘Helden Awards Gala’ vormgeven.
Heb je geen tijd maar wel geld? Dan is dat uiterst welkom. Stuur een Whatsapp bericht naar Ivonne: 06-10151617 met daarin het bedrag en de tekst ‘Helden’ en je krijgt een Tikkie waarmee je jouw donatie kunt doen, of stuur een mailtje naar ivonne.windtraveller@ gmail.com en dan stuurt Ivonne d’r rekeningnummer.

Je kunt ook bijdragen door dit bericht zo breed mogelijk te verspreiden!

Wat moet je weten over kinderen en seksueel misbruik?

Hoe vaak komt het voor?

Eén op de drie meisjes en één op de zes jongens heeft voor hun 16e verjaardag te maken met seksueel misbruik. In ongeveer één op de tien gevallen gaat het hier om ernstig, structureel seksueel misbruik. (Alle misbruik heeft ernstige gevolgen, maar wettelijk gezien is ernstig seksueel misbruik: binnen de afhankelijkheidsrelatie, meer dan 5 keer, met penetratie of met meerdere daders) Per jaar worden ongeveer 164.000 kinderen voor het eerst slachtoffer van seksueel misbruik.

Hoe komt het dat seksueel misbruik zulke grote gevolgen heeft?

Bij andere trauma’s in de jeugd is er iemand waar je naar toe kunt rennen. Je vader of moeder kunnen je helpen. Je emoties krijgen een plek, je krijgt steun en bijval. Die opvang is belangrijk want zo leer en verwerk je wat er gebeurd is. Seksueel misbruik gebeurt in het geheim. Daardoor krijgt het kind geen toegang tot de ondersteuning die het zo hard nodig heeft.

Wat maakt dat kinderen zich schuldig voelen?

Het kind voelt zich schuldig, omdat de misbruiker daarop aanstuurt. Soms door letterlijk te zeggen ‘Dit is jouw schuld’ soms door dit te suggereren. Kinderen zijn de wereld nog aan het leren en wat een volwassene (of ouder kind) beweert, wordt meestal klakkeloos aangenomen.

Hoe komt het dat kinderen zwijgen over wat er gebeurt?

Alles rondom seksualiteit is in onze maatschappij nog steeds taboe. Er wordt weinig over gesproken en al helemaal bijna nooit over de persoonlijke beleving ervan. Daarnaast is er de misbruiker die het kind wijsmaakt dat het medeplichtig is, schuldig is en het kind schaamt zich.

Hoe komt het verhaal doorgaans naar buiten?

Een kind dat misbruikt is, is bang om niet geloofd te worden. Daarnaast heeft het soms zelfs maar een beperkt begrip van wat er precies is gebeurd en een beperkte woordenschat. Helaas komt het verhaal doorgaans pas ver in de volwassenheid naar buiten. Als een kind er over praat laat het meestel een keer een proefballonnetje op. Soms voelt het te gevaarlijk om de dader te noemen en creëren ze een (fictieve) dader.

De waarheid in stukjes en beetjes

De waarheid komt meestal in stukjes en beetjes naar buiten, als ze zich geliefd en gesteund voelen. Als ze zich onder druk gezet voelen, gaat meestal de mond weer dicht en vaak herroepen ze dan wat er al gezegd is. Dit is niet een teken dat het niet waar is, maar dat het kind zich onveilig voelt.

Wat moet er gebeuren in de verwerking?

Het seksueel misbruik moet een plek krijgen. Het moet duidelijk worden dat het kind hieraan geen schuld heeft, dat het zich niet hoeft te schamen. Het kind moet de ruimte krijgen om emoties te uiten en te rouwen om wat er is gebeurd. Het is van groot belang dat dit gebeurt op het tempo dat het kind aangeeft en aankan.

Zie mijn blog over de vijf tips

Perspectief herstelbemiddeling

Verder na seksueel misbruik – Hoe herstelbemiddeling kan helpen

Naast professionele hulp in de vorm van therapie, kunnen slachtoffers van seksueel misbruik behoefte hebben aan een vorm van contact met de misbruikpleger. Vaak hebben slachtoffers vragen. Bijvoorbeeld waarom het misbruik heeft plaatsgevonden.

Wat doet Perspectief Herstelbemiddeling?

Perspectief Herstelbemiddeling begeleidt contact tussen direct betrokkenen van een ingrijpende gebeurtenis, zoals bijvoorbeeld seksueel misbruik. We noemen dit herstelbemiddeling. Betrokkenen kunnen slachtoffers, verdachten en/of plegers zijn. Het contact kan helpen bij het helen van wat er is gebeurd. Een bemiddelaar bereidt het contact zorgvuldig met beide partijen voor. Deelname is voor iedereen vrijwillig. De wensen en behoeften van de deelnemers staan centraal.

Hoe werkt herstelbemiddeling en hoe kan het bijdragen in herstel?

Het is voor iedereen verschillend hoe herstelbemiddeling kan helpen. Het slachtoffer kan vragen stellen aan de ander. Bijvoorbeeld: “Waarom ik?” of “Besefte je waar je mee bezig was?” Tijdens een bemiddelingstraject kunnen ze vertellen wat dit met hen heeft gedaan en wat de gevolgen waren. “Mijn hele leven ligt al jaren in puin”, of ”Ik heb mijn opleiding niet af kunnen maken”, bijvoorbeeld. Herstelbemiddeling kan zo rust geven. De bemiddeling geeft mensen de kans zelf bij te dragen aan herstel. Wanneer de deelnemers elkaar kennen, kunnen ook afspraken gemaakt worden, bijvoorbeeld over omgangsvormen en om herhaling te voorkomen. Zeker als slachtoffers en plegers bekenden van elkaar zijn, kan de behoefte aan begeleid contact op korte termijn groot zijn. Bijvoorbeeld om een toevallige ontmoeting voor te zijn.

Sandra:
“Ik vertelde hoe het misbruik voor mij was. Ik zag dat mijn woorden hem raakten.” (lees het verhaal van Sandra)

 

Zorgvuldig en vertrouwelijk

In de afgelopen jaren begeleidde Perspectief honderden bemiddelingszaken waarin sprake was van onder meer verkrachting en aanranding, ontucht met minderjarigen en incest. Een belangrijk kenmerk van herstelbemiddeling is dat de betrokkenen via een bemiddelaar met elkaar in contact komen. Na de aanmelding spreekt de bemiddelaar eerst met de aanmeldende partij. Daarna wordt de andere partij benaderd. Een professionele bemiddelaar van Perspectief bereidt het contact zorgvuldig en afzonderlijk met elke deelnemer voor. Het contact kan op verschillende manieren plaatsvinden; het kan een gezamenlijk gesprek zijn maar ook een briefwisseling of pendelbemiddeling, waarbij de deelnemers elkaar niet ontmoeten en het contact via de bemiddelaar verloopt. Lees verder welke stappen tijdens een bemiddeling worden doorlopen.

Een bemiddeling is altijd vrijwillig en de gesprekken zijn altijd vertrouwelijk. De bemiddelaar is neutraal en stelt de wensen en behoeften van beide partijen centraal. De bemiddeling kan op elk gewenst moment plaatsvinden. Een bemiddeling na seksueel misbruik kan zowel voor, tijdens als na een eventueel strafproces plaatsvinden. Als de bemiddeling gestart is, kan deze op verzoek van een van de deelnemers op elk moment worden gestopt.

Misbruik in het verleden

Wanneer het misbruik in het verleden heeft plaatsgevonden, bijvoorbeeld in een jeugdinstelling of door iemand binnen de kerk of bij een sportvereniging of -club, zal Perspectief Herstelbemiddeling nagaan of de pleger benaderd kan worden. Als dit niet het geval is, bijvoorbeeld door overlijden, wordt gekeken of er een vertegenwoordiger van de instelling is die antwoord op vragen en/of erkenning kan bieden.

Meer weten of aanmelden?

Wil je meer weten over de mogelijkheden van bemiddeling door Perspectief Herstelbemiddeling of wil je je aanmelden voor een bemiddeling? Bekijk dan hun website of vraag een folder aan.

www.perspectiefherstelbemiddeling.nl / info@perspectiefherstelbemiddeling.nl / 030 – 234 0045

Onderzoek: Seksualiteit na seksueel misbruik

Help mee aan het herstel van anderen!!!!

Door mee te doen aan dit onderzoek kun jij een uiterst belangrijke bijdrage leveren aan het herstel van andere mensen die seksueel misbruikt zijn. Mijn naam is Janita Beijeman, ik ben 49 jaar en volg de opleiding HBO Bachelor Toegepaste Psychologie. De netwerkorganisatie ‘Hulpverlening na seksueel misbruik’ biedt mij de mogelijkheid om mijn afstudeeropdracht “Beleving van seksualiteit na seksueel misbruik” uit te voeren. Zelf ben ik ervaringsdeskundig wat betreft seksueel misbruik en heb jarenlang problemen ondervonden wat betreft intimiteit/seksualiteit. Inmiddels heb ik meerdere overlevers gesproken en ook veel gelezen over het onderwerp beleving van seksualiteit na seksueel misbruik. Het blijkt voor velen een zoektocht naar de juiste hulpverlening op dit gebied.

Uit het literatuuronderzoek dat ik heb uitgevoerd komen, kort samengevat, onder andere de volgende items naar voren.

  • De percentages van seksueel misbruik zijn hoog.
  • Seksuele problemen komen twee keer zo vaak voor bij overlevers van seksueel misbruik dan bij mensen die niet seksueel misbruikt zijn.
  • Seks is een behoefte waarmee we geboren zijn.
  • Seksuele tevredenheid hangt samen met zaken die het welzijn van mensen beïnvloeden.

Gezien bovenstaande aspecten vind ik het belangrijk dat er meer aandacht besteed wordt aan dit gevolg van seksueel misbruik. Het doel van dit onderzoek is te komen tot een meer effectieve, passende hulpverlening op het gebied van seksualiteit na seksueel misbruik. De resultaten van dit onderzoek kunnen mogelijk als handvatten dienen voor de hulpverleners van de netwerkorganisatie Hulpverlening na seksueel misbruik en voor overlevers om te kunnen kiezen voor de juiste hulp.

De onderzoeksvraag luidt:

 ‘Welke interventie(s) kan/kunnen een bijdrage leveren aan het herstel van de beleving van seksualiteit na seksueel misbruik?’

Voor dit onderzoek is het nodig dat ik tien personen interview, die hersteld zijn van seksueel misbruik. Ook vraag ik vijf hulpverleners uit de netwerkorganisatie Hulpverlening na seksueel misbruik mee te werken. Personen die hersteld zijn van seksueel misbruik kunnen door hun deelname hieraan een positieve bijdrage leveren, omdat zij kunnen aangeven wie/wat hen geholpen heeft en/of nog steeds helpt, wat achteraf gezien anders had gekund, welke verbeterpunten er zijn, et cetera. De hulpverleners kunnen vanuit hun professionaliteit, deskundigheid en vanuit hun werkervaring met overlevers van seksueel misbruik een opbouwende bijdrage leveren aan het onderzoek. Mijn voorkeur gaat uit naar een face-to-face interview maar een interview via skype behoort ook tot de mogelijkheden.

Anonimiteit gewaarborgd

Als je anoniem wilt blijven, kan dat natuurlijk, er wordt uiteraard vertrouwelijk omgegaan met jouw informatie en jouw gegevens worden geanonimiseerd. De resultaten van dit onderzoek worden gepubliceerd op ‘Hulpverlening na seksueel misbruik’ zodat zowel hulpverleners als overlevers hiervan kunnen kennisnemen. Ben jij die persoon die mee wil werken aan het onderzoek omdat jij als overlever geworsteld hebt om te herstellen van de beleving van seksualiteit? Dan vraag ik jou om contact met mij op te nemen via het volgende e-mailadres: janita.beijeman@gmail.com. Of wil jij als professional meewerken aan dit onderzoek dan kan dat ook op dezelfde manier. Ik wil je nu alvast heel erg bedanken voor jouw onmisbare medewerking.

Hartelijke groet,
Janita Beijeman

 

Toespraak Thérése Bravenboer

Toespraak Thérése Bravenboer bij het uitkomen van Kostbaar As

Ik sta hier, na jaren worsteling. Het boek lag al vijf jaar op de plank. En ik kwam er maar niet toe om het uit te geven. Ik had allerlei smoezen. En een van die smoezen was dat ik het mijn moeder niet aan wou doen. Maar nu is mijn moeder vorig jaar overleden, en toen was die smoes ook weg. Toen moest het toch maar gebeuren. Maar als Ivonne en Agnes niet zo achter me aan hadden gezeten, altijd vol begrip, altijd lief, mee gaand in mijn grillen, dan had dit boek er nooit gekomen. Ik heb nooit begrepen waarom een uitgever werd bedankt in een boek, maar nu weet ik het. Ze verdienen een lintje voor hun vasthoudendheid, voor hun geduld en voor het drogen van mijn tranen.

Hoe ik tot hier gekomen ben

Mijn hele leven heb ik stukjes geschreven. Als ik pijn had, als het weer eens teveel werd. Als uitlaatklep. Als een manier om mijn gedachten te ordenen. Het hielp me te overleven. En jaren geleden ben ik aan de slag gegaan om mijn stukjes te ordenen, aan te vullen, in een leesbare vorm te gieten. En zo ontstond langzamerhand dit boek.

Niet alleen om gezien te worden

Ik heb de afgelopen tijd veel nagedacht waarom ik nou perse een boek moest schrijven. Is dat omdat ik zo graag gezien wil worden. Gehoord wil worden. En dat zal zeker meespelen. Het niet gezien en niet gehoord worden in mijn jeugd beïnvloed mijn leven nog steeds. Jammer genoeg. Maar dat is nu eenmaal zo. Maar er zijn meer redenen.

Een van de redenen is mijn kinderen. Ik vind dat mijn kinderen recht hebben op een verklaring. Mijn kinderen hebben veel geleden. En niet alleen door het misbruik wat in het gezin was. Maar ook door mij.

Mijn rol als moeder

Ik was een moeder die bestond uit zeven delen. En dat is niet makkelijk voor kinderen om mee te leven. Zoals mijn dochter altijd zei; Ik was altijd in spanning welke vrouw me op kwam halen uit school.

Ik had ook bijvoorbeeld geen idee van grenzen. Waar lag mijn grens, waar de grens van mijn kind. Hoe moest ik knuffelen? Geen idee! Mijn kinderen hebben mij dat geleerd. Gewoon door het te vragen, door het op te eisen. Door te zeggen dat ik het maar even moest doorstaan. En hoe moeilijk ik het ook nog altijd vind, ik ben hen daar heel dankbaar voor. Ook voor hen was het moeilijk dat ik met het misbruik naar buiten ging. Daarmee ook hun geschiedenis op straat gooide. Maar ik moest.

Dit is namelijk ook een van de redenen dat ik het boek geschreven heb:

Mensen kijken weg van misbruik

Toen ik gescheiden was vroegen mensen aan me of de kinderen hun vader vaak zagen, dan zei ik; nee, want hij heeft seksueel misbruik gepleegd. Dan draaiden mensen letterlijk hun hoofd weg. Dit wilden ze niet weten. Dit mocht ik niet zomaar plompverloren zeggen. Het was te erg om te horen en dat vond ik verbijsterend. Ik vond het zo bizar dat, terwijl ons gezin zo iets ergs was overkomen, mensen daar niet naar wilde luisteren. Voor mijn gevoel geen mededogen hadden.

Breed bespreekbaar maken om misbruik te stoppen!

Ik besefte toen dat als we misbruik willen stoppen we het breed bespreekbaar moeten maken. Als mensen hun hoofd wegdraaien als ik dit vertelde, dan draaien ze ook hun hoofd weg als ze een kind zien dat misschien misbruikt wordt. En dat betekent dat misbruik nooit kan stoppen.

En stoppen mag ik nooit zeggen van professionals. Want misbruik zal nooit stoppen. Maar toch blijf ik het zeggen. Die utopie blijf ik najagen. Misbruik is te verwoestend.

Gaat het ooit over?

Het gebeurt me regelmatig dat ik ‘s avonds op de bank zit, en dat ik een appje krijg van m’n dochter ,of ik even boven wil komen. En dan vraagt ze me huilend wanneer het ooit over gaat. Of deze strijd om te leven altijd blijft duren. Dat ze er zo moe van wordt dat alles waar ze tegen aan loopt, terug te voeren is op het misbruik. Dat welk onderwerp je ook aansnijd bij therapie, je altijd weer terug moet naar het walgelijke. Dat altijd weer onder ogen moet zien.

Misbruik gaat iedereen aan

Ik vind dat deze strijd een strijd van de samenleving moet zijn. Niet van het individu. Misbruik is niet iets van het slachtoffer en de dader. Het kan alleen maar bestaan omdat we met z’n allen het niet willen zien en het niet willen bespreken. Ted Kloosterboer van Stichting Praat was van de week bij het ministerie met haar prachtige 21 minuten project. En zij zei daar een zin, die ingelijst op het ministerie mag hangen;

Zij zei;

“Laten we gewoon gaan praten over kindermishandeling. En niet als een zwaar onderwerp, maar gewoon als een onderwerp. We hebben het over abortus, over euthanasie, over alles wat je maar kan bedenken, maar niet over kindermishandeling. Laten we niet zo moeilijk doen!”

En die zin is me uit het hart gegrepen. Dank je wel Ted! Laten we luisteren naar de mensen die het is overkomen. Laten we zorgen voor goede hulp. De praktijk is dat je als getraumatiseerde nergens terecht kan.

Strakx

Maar gelukkig heeft Martijne Rensen stichting Strakx opgericht. Zij zorgt ervoor dat er eindelijk een plek is waar adequate hulp geboden gaat worden aan mensen die in hun jeugd getraumatiseerd zijn. En de trauma academie, zodat we eindelijk genoeg traumatherapeuten gaan krijgen. Dank je wel Martijne, dat ik in je adviesraad mag zitten. Ik voel me zeer vereerd.

Corinne Dettmeijer, Nationaal Rapporteur

En gelukkig hebben we de afgelopen jaren een zeer bevlogen Nationaal Rapporteur gehad die seksueel misbruik op de kaart heeft gezet. Zonder haar hadden we nooit onze foto’s van Project Unbreakable op groot formaat gehad. Zonder haar hadden we nooit tentoonstellingen kunnen houden. Het werk wat zij als Nationaal Rapporteur heeft gedaan is van onschatbare waarde. Met haar talloze rapporten en gedrevenheid heeft ze Nederland elke keer weer opgeschud.

Over waarheidsvinding

Bij misbruik is het zo dat iedereen gelijk zich af gaat vragen of het verhaal waar is of niet. Misbruik is haast altijd een op een, dus is er vaak een gebrek aan bewijs. Door dit gebrek aan bewijs wordt het een morele kwestie van geloven of niet geloven.

Maar ik denk dat wij als individu niet aan waarheidsvinding hoeven te doen. Daar is het strafrecht voor. Ik denk dat eenieder een persoonlijke, principiële keuze moet gaan maken:

  • Geloof ik mensen die vertellen dat ze misbruikt zijn wel of niet?
  • Wil ik een samenleving waarin de verhalen van misbruikslachtoffers gewantrouwd worden?
  • Of help ik streven naar een maatschappij waarin je na seksueel geweld zonder angst en schaamte je verhaal kunt doen?

Ik schaam mij nog steeds. Voor mijn zijn. Voor mijn slachtofferschap. Voor dat ik zo’n moeite heb met het leven. Voor het ongemak dat ik de ander aan doe. Voor mijn kinderen dat ik hen niet beschermd heb. Mag ik mijn mond wel open doen hierover. Is mijn verhaal wel waar? Heb ik het niet verzonnen?

De kosten van spreken

Door mijn verhaal te vertellen ben ik veel mensen kwijt geraakt. Mijn dochter zei niet voor niets, toen ze met haar verhaal naar buiten was gekomen:

‘Ik wilde dat ik was blijven zwijgen, dat ik de woorden terug kon nemen, ik wilde dat ik kon doen alsof het nooit was gebeurd. Want dan was alles niet uit elkaar gevallen.’

.En zo heeft iedereen zijn verhaal en zijn waarheid. Maar er gaat niets veranderen, als het bij geheimen, bij bekentenissen en bij beschuldigingen blijft. Alle vragen moeten gesteld kunnen worden, óók als die voelen als wantrouwen. In een sfeer van oprecht willen weten.

Het belang van nuance

Want in deze discussie is nuance zo belangrijk. Nuance die je alleen krijgt als je alles mag zeggen en vragen; als je niet blijft hangen in het hier en nu, maar ook kijkt naar de mechanismen die tot al deze misstanden leiden. Gaat kijken naar waar het eigenlijk vandaan komt.

En dat niet alleen.

De pijn van de omstanders

We moeten ook gaan kijken naar de pijn van de naasten. Ook de omstander wordt namelijk betrokken in het verhaal van misbruik en kindermishandeling. Het is niet voor niks dat hij of zij het niet wil weten.

Ik hoorde een vrouw op televisie, waarvan haar zus misbruikt was door haar vader, zeggen; Mijn zus is niet het enige slachtoffer. Ik ben net zo goed de dupe. Slachtoffer van haar verhaal. Zij heeft mijn beeld van mijn lieve vader afgepakt. Zij heeft mijn fijne herinneringen over ons gezin afgepakt. Zij heeft mijn rotsvast geloof afgepakt dat vader’s te vertrouwen zijn. Ik ben net zo goed slachtoffer.

Ik was geschokt. Zo had ik het nog nooit bekeken. Ik dacht bizar genoeg dat alleen degene die misbruikt was slachtoffer was. (Al is het natuurlijk niet zo dat haar zus het beeld van haar vader afgepakt heeft, dat heeft haar vader gedaan met zijn gedrag!)

Vertellen én luisteren

En ik denk dat het heel belangrijk is om dit gezichtspunt mee te nemen in de hele discussie over misbruik. Als het slachtoffer geloofd wil worden, moeten we ook willen luisteren naar het verdriet van de omstander. Naar de moeite die de omstander heeft om zijn veilige wereldbeeld ter discussie te stellen. Als wij als slachtoffer serieus genomen willen worden, zullen we de omstander ook serieus moeten willen nemen.

Als onze innerlijke weerstand zo’n prominente plek inneemt in het niet willen zien wat er om ons heen gebeurt, niet willen horen wat een kind te zeggen heeft, Dan zullen we met z’n allen die weerstand heel serieus moeten gaan nemen en bespreekbaar gaan maken.

En daarom heb ik dus dit boek geschreven!

Te koop via Thérése’s eigen website: theresebravenboer.nl

Pessotherapie groep start in februari

Pessotherapie groep start in februari!

Rineke van der Baan, Ervarings- en lichaamsgerichte dramatherapie, Amsterdam/Utrecht

Pessotherapie is een lichaamsgerichte psychotherapie methode. Vanaf 27 februari wordt er gestart met een oefeningengroep, zodat je kan kennis maken met de methode en werkwijze. Je leert zo je lichaamssignalen kennen, oefenen in interactie met anderen, je eigen grenzen kennen en aangeven, te werken met de ideale ouder oefening, stil te staan bij je (gemiste basis) behoeften en verlangens. Wanneer ieder bekend is met de methode en werkwijze zal er overgaan worden op structures, dit is individuele therapie in een groep waar de groep helpt te accomoderen via rolfiguren. Je kan de therapie volgen aanvullend op een al lopende therapie, alsook starten in de Basis of Specialistische GGZ (hiervoor is een verwijzing van de huisarts nodig).

Kosten

Kosten zijn 65 euro per keer waarbij vergoeding uit een aanvullende verzekering mogelijk is of de therapie kan volledig vergoed worden vanuit de BGGZ of SGGZ.Voor deelname kan je mailen naar info@beliefenbeleef.nl

De therapeut

Rineke van der Baan is Dramatherapeut, Pessotherapeut (i.o) en Developmental Transformations therapeut (i.o.). Werkzaam in haar praktijk in Amsterdam/Utrecht en in de BGGZ en SGGZ bij 1NP. Zij is zelf ervaringsdeskundig en initiatiefnemer van het Halfjaar Traject: Krachtig verder na seksueel misbruik.

Datum en tijd: Iedere dinsdag van 08:30-10:30. Start 27 februari t/m 15 mei (12x).

Locatie: Frans Halsstraat 7 te Amsterdam

 

Psycholoog, psychotherapeut, coach of therapeut

Wat zijn de verschillen?

Er zijn nogal wat titels die hulpverleners voeren. Maar wat zijn nou kenmerken van ieders vak? Een klein overzichtje van wat er zoal te koop is in de wereld van de hulpverlening en tips over hoe je daarin kunt kiezen.

Psycholoog

Een psycholoog is iemand die psychologie van mensen bestudeerd heeft. In feite kan iedereen die zich verdiept heeft in wat mensen zoal beweegt zich psycholoog noemen, want (in Nederland) is het geen beschermde titel (in België wel). In de opleiding leren psychologen veel over stoornissen en worden ze opgeleid om hier korte therapieën op los te laten.

Psychotherapeut

De titel psychotherapeut is wel beschermd (in Nederland, in België niet) en iemand die zich psychotherapeut mag noemen, heeft na zijn basisopleiding (tot psycholoog, maatschappelijk werker of iets dergelijks) een vervolgopleiding gedaan tot psychotherapeut.

Coach

De titel coach is niet beschermd en iedereen die dat wil mag zich coach noemen. Vaak wordt er aan de titel iets toegevoegd dat informatie geeft over iemand specifieke deskundigheid of werkvorm, zoals in ‘relatie-coach’, ‘paarden-coach’ of ‘online-coach’. Een coach werkt doorgaans aan waar je op dit moment last van hebt.

Therapeut

De titel therapeut is niet beschermd en iedereen mag zich zo noemen. Net als bij Coach wordt de titel vaak aangevuld met het specialisme dat iemand heeft, zoals bijvoorbeeld: ‘Dramatherapeut’, ‘Danstherapeut’ of ‘Regressietherapeut’.

GZ-psycholoog

GZ-psycholoog is wél een beschermde titel. (in Nederland, in België is een GZ-psycholoog gewoon een psycholoog die in een ziekenhuis werkt) De GZ-psycholoog diagnosticeert en behandelt psychische problemen bij lichamelijke ziekten en invaliditeit, psychische stoornissen en problemen in het leefklimaat.

Alternatieve therapeut

Alternatieve therapeuten zijn er in vele soorten en maten. Het is geen beschermde titel en net als bij coaches en therapeuten wordt de titel vaak aangevuld met hun specialisme: ‘EFT therapeut’, ‘psychosociaal therapeut’ of ‘PRI-therapeut’. Er zijn heel veel verschillende soorten therapeuten, ieder met hun eigen insteek.

Hoe maak je een keuze?

Het hebben van een beschermde titel zegt niet zo veel, als je wilt weten of iemand verstand heeft van de langetermijneffecten van seksueel misbruik. In de opleidingen zit doorgaans geen dag onderwijs specifiek over seksueel misbruik. De erkenning van een beroep biedt hiervoor dus geen garantie. Als je een therapeut benadert is het dus handig om na te vragen of iemand zich in seksueel misbruik heeft verdiept en op welke manier.

De beste hulpverlener is de passende hulpverlener

Alle vakliteratuur is het over één ding eens: de klik tussen de klant en de hulpverlener is het belangrijkst. Als jij je op je gemak voelt bij jouw hulpverlener heb je een goede kans van slagen. Daarnaast is het fijn als de therapievorm bij je past. Want wat je leuk vindt, houd je langer vol.

 

Verdiepingstraining hulpverlening na seksueel misbruik

Zoveel te leren over helen van seksueel misbruik

Voor de hulpverleners van de toekomst en die van nu, ben ik een verdiepingstraining aan het maken. Ik krijg regelmatig reacties van mensen die hiernaar op zoek zijn. De training gaat je een grondige basiskennis geven over de langetermijneffecten van seksueel misbruik. Je leert onder andere hoe je de klant hierin kunt begeleiden, herkennen welke thema’s er spelen en je leert luisteren naar wat er niet gezegd wordt.

Verwacht een op de praktijk toegespitste training met ruimte voor vragen, eigen inbreng van casuïstiek en veel voorbeelden uit mijn eigen ervaring als cliënt, coach en opleider.

De verdiepingstraining duurt 8 dagen.* We werken in een kleine groep (maximaal 6 personen, zodat iedereen veel individuele aandacht krijgt.

De training kost € 1000,00 ex. BTW. Dit is inclusief biologische lunch, koffie en thee.

Ik verwacht de verdiepingstraining in het voorjaar van 2018 te starten. Wil je op een lijst gezet worden zodat je als eerste op de hoogte wordt gebracht wanneer de opleiding begint? Vul dan onderstaand formulier in.

*De training duurt acht dagen. Om te voorkomen dat mensen die van ver moeten komen veel reiskosten/tijd hebben, overweeg ik om dit in 4 blokken van twee dagen aan te bieden. Heb je een voorkeur geef dit dan aan.

Hoe slechte therapie verkocht wordt aan trauma-slachtoffers

Onderstaand artikel heb ik, met permissie van de auteur Jonathan Shedler, vertaald uit het Engels. Het is verschenen in het gerenommeerde blad ‘Psychology today’ en valt natuurlijk onder copyright van de auteur. Het origineel is hier te lezen.

Hoe slechte therapie verkocht wordt aan trauma-slachtoffers

En waarom patiënten en therapeuten de nieuwe richtlijnen voor de behandeling van trauma moeten negeren!

De American Psychological Association (APA) heeft recent nieuwe richtlijnen uitgeschreven voor de behandeling van trauma-slachtoffers. Patiënten en therapeuten zouden er wijs aan doen deze richtlijnen te negeren.
De richtlijnen zouden gebaseerd moeten zijn op de beste wetenschappelijke inzichten van dit moment. Maar in feite negeren zij elke vorm van wetenschappelijk bewijs, behalve één specifiek soort onderzoek: kortlopend onderzoek gebaseerd op een steekproef met een controlegroep. De zogenaamde Randomized Control Trial, die ik in de rest van dit stuk RCT zal noemen.

Wat zijn RCT’s?

Bij een RCT neem je een steekproef van mensen die op basis van loting ingedeeld worden in een behandelgroep of een controlegroep. Dit soort tests is handig om bepaalde vragen te beantwoorden, zoals: ‘Is medicatie effectiever dan een suikerpilletje’. Andere vragen kun je op deze manier niet beantwoorden, zoals: ‘Hoe werkt medicatie eigenlijk? Wat is de ziekte? Wat zijn de oorzaken?’ Zonder zorgvuldige wetenschappelijke overwegingen kunnen RCT’s leiden tot domme conclusies.

Een voorbeeld van zo’n domme conclusie

Na het bekijken van een RCT, waarin flossen met niet-flossen werd vergeleken, concludeerden een aantal mensen dat er geen wetenschappelijk bewijs was dat flossen goed voor het gebit is. Maar flossen is typisch iets dat zijn vruchten pas afwerpt als je het gedurende langere tijd toepast, en de RCT volgde de patiënten maar gedurende een korte periode. In dit tijd vonden ze precies wat je zou verwachten: geen effect. Kennis over de voordelen van flossen komen uit andere bronnen: observaties van tandartsen van meer dan een eeuw en een begrip van het mechanisme.

Deze RCT onderzoekers richten zich op onderzoek dat makkelijk uit te voeren is, niet op studies die wezenlijke vragen over het flossen van tanden en kiezen zouden beantwoorden. Dat zouden ze zelfs niet kunnen doen, want een RCT onderzoek dat de langetermijneffecten van flossen zou bestuderen, zou betekenen dat men mensen zou moeten vragen om jarenlang hun tanden niet te flossen. Een dergelijk onderzoeksvoorstel zou de ethische toets van de instituten die hierover beslissen niet doorstaan.

De meeste wetenschap komt niet voort uit RCT’s

De ‘harde’ wetenschappen, zoals natuurkunde, scheikunde en astronomie gaan niet af op RCT’s. Geen astronoom in de geschiedenis van de mensheid heeft ooit een RCT gedaan. Toch hebben we steeds meer kennis over het heelal. Astronomen kunnen tot op de mili-seconde nauwkeurig, voorspellingen doen over een zonne-eclips bijvoorbeeld.

Toch lijkt het erop dat sommige mensen, vooral in de ‘zachte’ wetenschappen zoals sociologie en psychologie, ons willen doen geloven dat RCT’s de gouden standaard zijn als het gaat om wetenschappelijke kennis en dat al het andere genegeerd kan worden.

Dit is een misser van de bovenste plank en je hoeft geen academicus te zijn om te begrijpen waarom dit niet klopt.

Er zijn geen RCT’s geweest die hebben laten zien dat de zon tot een rood-verbrandde huid kan leiden, dat seks zwangerschap veroorzaakt of dat gebrek aan voedsel verhongering tot gevolg heeft. We weten dit, omdat we de oorzaak en gevolg relatie kunnen observeren en omdat we het mechanisme begrijpen. Ultraviolette straling beschadigt huidcellen. Seks zorgt ervoor dat sperma een eicel kan bevruchten. Mensen sterven zonder voedsel. Flossen verwijdert tandplak, waarin bacteriën huizen die de tanden en het tandvlees schaden.

Copernicus, Galileo, Darwin, Einstein, Niels Bohr, Marie Curie, Stephen Hawking

Wat hebben al deze mensen met elkaar gemeen? Geen van hen heeft ooit een RCT uitgevoerd.

De meeste wetenschappelijke kennis komt niet van RCT’s

Foute vragen geven foute antwoorden

Wat heeft tanden flossen te maken met de nieuwe richtlijnen omtrent trauma? Alles, zoals zal blijken.

Psychotherapie heeft tijd nodig. Het effect van psychotherapie zie je terug in een soort ‘dosis-effect’ curve. Het vraagt meer dan 20 sessies, ofwel ongeveer zes maanden van wekelijkse therapie, voordat zo’n 50% van de patiënten een, klinisch gezien, belangrijke verbetering ervaren. Na 40 sessies blijkt 75% van de patiënten een, klinisch gezien, belangrijke verbetering te ervaren. Deze cijfers zijn gebaseerd op een wetenschappelijke studie waarin meer dan 10.000 therapeutische casussen onder de loep genomen zijn, waarbij zowel gekeken is naar wat de therapeuten rapporteren als wat patiënten rapporteren over hun ervaringen met de therapie (voor verwijzingen naar deze onderzoeken, zie het originele artikel).

De RCT’s in de richtlijnen

De in de richtlijnen meegenomen RCT studies betreft alléén therapieën van 16 sessies of minder. Vaker waren het acht sessies of zelfs nog minder. Met andere woorden, de richtlijnen hebben alleen therapieën die bij voorbaat al onvoldoende zijn meegenomen in hun overwegingen.

Daarmee is het een vaststaand feit dat op basis van die RCT’s de richtlijnen alleen uit zouden komen op kortdurende, gestandaardiseerde vormen van Cognitieve Gedrags Therapie, omdat die volgens een stap-voor-stap instructie protocol uitgevoerd kunnen worden. Dat zijn de enige therapieën die geschikt zijn om te toetsen middels een RCT (zet dat af, voor contrast, tegen het bestuderen van patiënten die daadwerkelijk beter worden en wat hen heeft geholpen).

Meer dan een eeuw van wetenschappelijk onderzoek en klinische ervaring, wijst erop dat andere therapeutische benaderingen meer helpen. Maar deze kennis komt niet uit RCT’s en werd daarom genegeerd.

De richtlijnen zijn door onderzoekers voor onderzoekers. De belangen van patiënten en therapeuten zijn daarin secundair. De richtlijnen bestaan uit 675 pagina’s van minutieuze, complexe details over de gebruikte onderzoeksmethodiek en statistische analyse, met 537 pagina’s met tabellen en formulieren. Therapieën krijgen het predicaat ‘Hoog aanbevolen’, op basis van de methode waarmee ze bestudeerd zijn, niet omdat patiënten er beter van worden.

De waarheid in de marketing

‘Deze richtlijnen bieden het veld een aantal voordelen’, vertelt het APA ons. ‘Voor dienstverleners geeft het aanbevelingen … een snelle opsomming van behandelingen die hun nut hebben bewezen voor honderden of zelfs duizenden patiënten … Voor families bieden de richtlijnen heldere informatie over de beste behandelingen en wat je daarvan mag verwachten.’

Laten we eens een feiten-check doen om te zien hoe deze aanbevelingen zich verhouden tot de grootste en best uitgevoerde RCT waar de richtlijn op gebaseerd is. Deze RCT werd betaald door het Amerikaans Departement van Veteranenzaken van Defensie en werd gepubliceerd in het ‘Journal of the American Medical Association’. De RCT werd uitgevoerd met 255 vrouwelijke veteranen. Het meeste van hun trauma was niet aan gevechtshandelingen gerelateerd. Het meest voorkomende trauma was seksueel trauma, gevolgd in aantallen door fysiek trauma.

Van de patienten in deze studie ontving de helft één van de ‘hoog aanbevolen’ vormen van Cognitieve gedragstherapie (verlengde exposure therapie) en de tweede groep ontving een controle behandeling.

Dit is wat het onderzoek laat zien:

  • Bijna 40 procent van de groep die de Cognitieve gedragstherapie startte, stopte voortijdig met de behandeling. Ze brachten door hun weglopen hun stem uit over hoe bruikbaar het voor hen was.
  • 60 procent van de patiënten had, nadat het onderzoek afgerond was, nog steeds PTSS
  • Alle patienten waren gediagnosticeerd met een klinische depressie en bleven klinisch depressief na de behandeling
  • Bij de na-meting zes maanden later was de groep patiënten die Cognitieve gedragstherapie had ontvangen niet beter dan de controlegroep
  • Er vonden negentien serieuze ‘negatieve gebeurtenissen’ plaats tijdens de looptijd van de studie, waaronder zelfmoordpogingen en psychiatrische opnames
  • De auteurs van het onderzoek vertellen in hun conclusie dat de patiënten ‘mogelijk meer behandeling nodig zullen hebben dan in de relatief kleine aantal sessies die kenmerkend zijn voor een klinische RCT’

Ik heb dit onderzoek niet gekozen omdat het een slecht onderzoek is, integendeel, ik koos deze omdat het een van de beste onderzoeken uit de reeks is.

‘Heldere informatie over de beste behandelingen en wat je daarvan mag verwachten’ Werkelijk?

Het eerste beginsel: doe geen schade

Veel zorgverzekeraars maken onderscheid: ze verzetten zich tegen het betalen van psychotherapie. Het Amerikaans congres heeft wetten aangenomen die moeten zorgen voor ‘gelijkwaardigheid in psychologische zorg’ (waarmee je evenveel recht hebt op vergoeding voor fysieke als voor mentale gezondheidscondities), maar zorgverzekeraars doen er alles aan om hier onderuit te komen. Er zijn al heel wat rechtszaken over gevoerd, maar het verzet van de verzekeraars houdt aan.

Eén van de manieren waarop de zorgverzekeraars de wet omzeilen, is door patiënten naar de goedkoopste en kortste therapieën te sturen. Een andere manier is om therapie zo onpersoonlijk en ontmenselijkend te maken; dat de patiënt de therapie niet afmaakt. Zorgverzekeraars zeggen niet publiekelijk dat zij door economisch eigenbelang worden gedreven, in plaats daarvan claimen zij dat de behandelingen ‘evidence based’ zijn.

Het is erg genoeg dat de meeste Amerikanen onvoldoende verzekerd zijn, zonder dat ze ook nog eens gemanipuleerd worden om aan hun eigen waarnemingsvermogen te gaan twijfelen, door ze te vertellen dat inadequate therapie de beste therapie is.

De APA’s code van ethisch verantwoord handelen

De APA’s code van ethiek begint met: ‘Psychologen streven ernaar te handelen ten goede van hen met wie ze werken en zijn zorgvuldig om geen schade te berokkenen.’ APA heeft een eerbare geschiedenis, in het gevecht om goede zorg voor de patiënten te garanderen en op te staan tegen misstanden van de zorgverzekeraars.

Verblind door de RCT-ideologie heeft de APA per ongeluk een troefkaart in handen gespeeld van kwaadwillenden in de zorgverzekeringsindustrie.

Over de auteur

Jonathan Shedler, PdH is Clinical Associate Professor op de Universiteit van Colorado School of Medicine. Hij geeft nationaal en internationaal lezingen aan profesionals en geeft online supervisie en consultatie aan psychotherapeutische professionals wereldwijd.

Like zijn Facebook pagina als je hem wilt volgen

Notitie van de vertaler

De situatie in Amerika is redelijk vergelijkbaar met de situatie in Nederland. Ook hier wordt onder de vlag van ‘Evidence based’ alle discussie, over wat goede therapie is, gesmoord.

Een kwalijke zaak

Dat de meeste mensen niet beter worden van de zogenaamde ‘Evidence based therapieën’ is nog tot daaraan toe. Dat op basis van foutieve informatie en uitsluitend op basis van RCT’s beslissingen worden genomen, over het al dan niet vergoeden van bepaalde therapieën, vind ik een kwalijke zaak. Maar het wordt nog erger.

Als de therapie niet werkt, zie ik victim-blaming!

Het meest kwalijke aspect vind ik dat als de therapie niet werkt, de patient/cliënt/klant de schuld in de schoenen geschoven krijgt. Als de kortdurende interventie niet werkt, wordt niet adequaat doorverwezen naar andere vormen van therapie. Therapieën die zoals hierboven beschreven en terdege onderzocht, doorgaans wél werken, al duurt het wat langer dan de korte op RCT’s berustende pseudotherapieën. In plaats daarvan doet men de klant geloven dat er iets mis is met hén. Dat het trauma te complex is, dat de patient ‘therapieresistent’ is of iemand wordt domweg ‘uitbehandeld’ verklaard.

Ik zou willen oproepen om deze waanzin te stoppen voordat er doden vallen, maar helaas, daarvoor is mijn oproep al te laat. De eerste doden zijn allang gevallen.

Mijn mening is gebaseerd op wat ik in mijn praktijk tegenkom, wat ik beluister in de verhalen van collega therapeuten en wat ik hoor van slachtoffers zelf.