Hulpverleners: dit is hoe seksueel misbruik voelt!

Ingezonden stuk voor hulpverleners

stekel-met-zonHieronder publiceer ik een ingezonden stuk. De auteur geeft er nu nog de voorkeur aan om anoniem te blijven, maar is druk bezig met haar proces van helen van seksueel misbruik. Ze gebruikt een prachtige metafoor waarmee ze hoopt dat hulpverleners beter zullen snappen hoeveel moed er nodig is om te kunnen helen van seksueel misbruik en om de hulpverlening te leren vertrouwen.

Helen van seksueel misbruik

Dit viel me laatst in, als een manier om te omschrijven hoe mijn proces voor me is. Misschien, als jullie als hulpverleners dit lezen, kunnen jullie je een voorstelling maken van hoe ik (en misschien anderen ook) me voel in mijn proces.

Door het ijs zakken, paniek!

Stel je voor je bent aan het schaatsen en zakt door het ijs. Je komt in het koude water terecht onder het ijs. Wat nu? Je hebt niet lang zuurstof en moet weer boven het ijs uit komen. Eerst de schrik, wat gebeurd er? Dan paniek, wat moet ik nu? (Wat voel je nu als je je dit inbeeld, jij daar onder het ijs? Onthoudt dat gevoel bij de rest van het stuk)

Een worsteling om weer boven te komen

Om weer boven water te komen zal je op zoek moeten naar een donker stuk. Daar is het wak. Dat is tegenstrijdig, aangezien mensen gauw bang zijn voor het donker. Naar het licht gaan lijkt veiliger, is vertrouwd. Maar op dat moment moet je wel die juiste beslissing nemen in je paniek en daarop vertrouwen, om weer te kunnen ademen en dus leven.

Hulp aanvaarden na een onveilige jeugd

Voor mijn gevoel, na mijn onveilige jeugd, sta ik ook op dit punt in contact met hulpverleners. IK ben degene die moet beseffen dat ik onder het ijs zit en dat ik daar niet meer kan overleven. Als ik daar blijf, ga ik (mijn gevoel) dood. Ook al heb ik het lang volgehouden dankzij het immens koude water (in koud water overleef je immers langer). Vervolgens zal ik de stap moeten zetten om op zoek te gaan naar het donkere gat waar IK doorheen moet. En snel, want ik hou het niet meer vol onder het ijs, nu ik besef hoe gevaarlijk het is daar.

Door de angst heen gaan

En dat is het moeilijkste punt. Ik zal dwars door al mijn angst moeten en geheel tegen mijn gevoel in moeten gaan: ik moet door dat donkere gat en erop vertrouwen dat ik het dan red. En het voelt als maar 1 kans hebben, 1 mogelijkheid om te kiezen wat het beste is om te doen. Onder dat ijs blijven, wat veilig en vertrouwd voelde, maar dat gevoel klopt ineens niet meer: paniek!!

Tegen mijn gevoel in leren vertrouwen

Of proberen onder het ijs vandaan te gaan. Door het donkere. Kortom: ik moet, dwars tegen mijn gevoel in, jullie als hulpverlener (het zwarte gat) vertrouwen. En snel! Terwijl ik nog niet eens op mezelf durf te vertrouwen. En hoe doe ik dat, als er nooit een basisvertrouwen heeft kunnen groeien, omdat alles zo onveilig en verwarrend was?

Geen weg terug en de weg vooruit is heel eng

Zolang iemand je kan blijven vertellen dat door dat gat gaan de enige optie is, is er kans van slagen. Zeggen dat het veilig is heeft geen zin, daar zal ik mezelf van moeten overtuigen. En dan nog, als ik door dat gat ga, zie ik een andere wereld die me overweldigd. Die ik vergeten ben en die veranderd is in de tijd onder dat ijs. Een wereld waar ik geen besef van had. Veilig, maar ook eng.

Rouwen om wat ik gemist heb

En pijnlijk om wat ik al die jaren gemist heb. Denk je maar eens in dat je je overoverovergrootvader de wereld van tegenwoordig kon laten zien; dat zou toch gaaf zijn? Ja, voor jou… Je zou enthousiast kunnen vertellen over de wereld die jij mee gemaakt heb. Hij zou waarschijnlijk doodsangsten uitstaan met al die technologie en bewegende objecten van tegenwoordig!! Hij zal heel veel tijd nodig hebben om daar stapje voor stapje aan te wennen, en hij zal ook dingen nutteloos en stom vinden. En tsja, wat is daarin ‘de waarheid’?

Langzaam, geduld, vertrouwen, stapje voor stapje

Zoals die overoverovergrootvader van je voel ik me nu ook soms, als ik met mijn hoofd boven het water ben (stoer he, soms ben ik al ff boven water). En soms zal ik dan weer liever even in dat wak zakken. Niet tot onder het ijs, van waaruit ik de weg niet meer terug weet, maar gewoon in het wak blijven. Net zo lang tot het voor mij goed voelt om steeds een stapje verder bij mijn gevaarlijke, maar vertrouwde wak weg te gaan. Langzaam eruit, en steeds verder ervan verwijderd. In een wereld die veilig voelt. Lekker warm! En daar hebben jullie mij dan bij geholpen, gaaf he?

Geef een reactie