Doorbreek het zwijgen als je niet seksueel misbruikt bent

Laat je horen!

Luisterend ooroor-3
‘Laat je horen’, roepen mensen en organisaties: ‘Doorbreek het zwijgen!’ Maar wat als je dat nog niet kunt? Als het te moeilijk is om de woorden uit je mond te laten ontsnappen. Als je het gevoel hebt dat, als je het niet zegt, het misschien ook niet zo waar is als het is. Je zwijgen dient een doel: het toegedekt houden van de beerput, omdat je bang bent erin te vallen, waarna de geur ervan nooit meer weggaat.

Praten helpt toch?

Praten kan heel goed helpen om seksueel misbruik te verwerken en op enig moment in het helen van seksueel misbruik kan het heel belangrijk zijn om de woorden uit te spreken. Om inderdaad de stilte te doorbreken, gewoon om de schaamte voorbij te komen en de angst recht in de ogen te kijken. Maar het is niet het enige wat helpt. Het is zelfs niet het enige wat er nodig is. Bovendien vragen daarmee we iets van slachtoffers wat we als maatschappij nog niet goed voor elkaar hebben.

Wie moet het taboe doorbreken?

Waarom is het slachtoffer degene waartegen we ‘praat!’ roepen. Praten over wat je is overkomen is niet gemakkelijk. Er zelf over beginnen is voor veel slachtoffers nog een brug te ver. Het wordt makkelijker als het een onderwerp is waar men vaker over praat. Op televisie, in radioprogramma’s, bij de buren op de koffie. Zoals je ook over je gestolen fiets praat of over de stijgende verzekeringskosten.

Op de hockey-club?

Vorig jaar organiseerde ik een symposium over diagnostiek en hulpverlening na seksueel misbruik en daarvoor benaderde ik een organisator. Ze gaf aan wel interesse te hebben in deze opdracht. Ze zei wel meteen dat ze zelf niet seksueel misbruikt was en dat ze ook niemand kende die misbruikt was, nou ja, behalve mij dan. Twee weken later hadden we een nieuwe afspraak en ze was geschokt! Doordat ze in haar sociale omgeving had verteld dat ze dit symposium ging organiseren, kreeg ze van 3 van haar vriendinnen te horen dat die seksueel misbruikt waren. Ja, zelfs op de hockey!

Slachtoffers willen praten

Wat dit verhaal van de organisator heel mooi illustreert is dat veel slachtoffers best willen en durven praten. Alleen al door iets te vertellen over het symposium kwamen de verhalen los. En dat terwijl ze enkele van deze dames als 20 jaar kende! Hoe goed ken jij je vrienden en vriendinnen? Weet jij welke van hen seksueel misbruikt zijn? Want ook jij hebt slachtoffers van seksueel misbruik in je sociale omgeving, daar kun je zeker van zijn. Wordt het niet eens tijd om de stilte te doorbreken?

Start het gesprek!

Het taboe doorbreken kunnen wij (slachtoffers) niet alleen. We hebben jullie nodig, al was het maar omdat velen van ons nog zwijgen. Niet iedereen hoeft een symposium te organiseren, een boek te schrijven of het van de daken te schreeuwen. Maar kun jij aan jouw lieve vrienden en vriendinnen laten merken dat jij open staat om er over te praten? Hoe zou jij een gesprek hierover starten in jouw vriendenkring?

Laat je horen!

Ik zou graag antwoorden op deze vraag krijgen, al is het maar om anderen daarin tot inspiratie te dienen!

2 reacties op “Doorbreek het zwijgen als je niet seksueel misbruikt bent

  1. Het probleem is, dat mensen het waarschijnlijk wel horen, maar niet kunnen bevatten. Het is veiliger om te blijven denken, dat “dat soort zaken” niet gebeuren. En zeker niet om de hoek of binnen de eigen familie. Mensen moeten, m misbruik te kunnen waarnemen en om er over te kunnen praten, bereid zijn te accepteren dat de wereld niet zo prachtig is, als zij graag zouden geloven.

    Bovendien: echt weinig mensen zijn oprecht geïnteresseerd in een ander. Op de vraag: hoe gaat het, willen we eigenlijk maar een antwoord horen: “het gaat goed”. Andere antwoorden zijn eng, want dan moet er oprecht aandacht geschonken worden aan de ander en dat is met misbruik niet anders.

    Je ziet het ook bij zo’n Serious Request actie: Wel geld in willen zamelen voor het buitenland, want daarmee houd je het lekker veilig op afstand, terwijl misschien op dat zelfde moment, je buurmeisje wordt gemolesteerd door haar vader. Dat is het kromme aan ons mensen: we weten dat het er is, het is alleen veiliger om te doen van niet.

    • De reactie van mensen op trauma, met name als het dichtbij komt, is vaak een traumareactie: vechten, vluchten of bevriezen. Dat zie je ook in de reacties van mensen op seksueel misbruik in hun omgeving: Men vlucht in ontkenning, of men gaat vechten, door te roepen dat alle misbruikers opgeknoopt zouden moeten worden, of men bevriest: het probleem is zo groot en overweldigend dat je uiteindelijk niets doet. In al deze reacties gaat het eenvoudig er zijn voor de ander verloren.

      Het blijft lastig om gehoord te worden, ook al omdat ‘wij’ als misbruikten zelf, vaak ook in één van deze reacties op het trauma zitten en niet goed duidelijk kunnen maken wat het betekent om seksueel misbruikt te worden. Mijn boek is een poging om juist de betekenis van seksueel misbruik in een mensenleven vorm en taal te geven, op een manier die mensen in staat stelt om het wél te gaan bevatten.

Geef een reactie